Welkom bij de Oplossing van Vandaag
Met vandaag het idee
om alle dieren (waaronder de mens) een tiental maal te verkleinen.
Een appel wordt een toetje voor het hele gezin en een leeg cola
blikje een huisje om in te wonen.
Er is genoeg eten en ieder
heeft een dak boven zijn hoofd.
Het kan.
Overvloed.
Wat
als het nu ook al kan?
Houdt ons geloof in schaarste ons vast om vrij te leven en te geven?
Busstation
zie
alles samenkomen
alle mensen
in elkaar gehurkt, voorover
gebogen schuifelend,
in een hoekje alleen en met z’n twee
kwebbelend
hangende gezichten en verwachtingsvolle gezichten
op
een bankje
en het leven zit naast hen
net als het leven met
hen hand in hand loopt
de sneeuw dwarrelt neer
uit
lichtheid vanuit de hemel
naar de grond
de peuken
bedekkend
De
Wereld van het Geld
Geld van de Wereld
verlangend:
te
leven in de stilte van het ogenblik dat niets nodig heeft
dat
alles er al is
en dat wat wil komen, dat te
verwelkomen
eenvoudig vrij
eenvoudig de ruimte om volledig
tot uiting te komen, de uiting te zijn.
de realiteit:
de
stilte van het ogenblik wordt verwrongen door het knarsen van
tanden
die zingen van tekorten of dreigende tekorten
angst
raakt en houdt de vrouw met warme handen tegen
´t lijkt
de menigte niet uit te maken
dat de tijd vraagt om blijvende
beweging
toen we stil stonden keken we ernaar
maar niet
langer dan kon
bewogen we ons weer dienend in zijn straat
de
klok
ik tik en trommel zelf wel
ik sta hier
weer
opnieuw
even kijken
naar wat er kan
ik
zie hem
ja natuurlijk zie ik hem
mijn
ogen staan open
en vangen de wind die voorbij raast
ik
zie hem
licht
verbaasd
in de snelheid van het fietsende moment
staat hij
daar
een
blikje drinken in zijn handen, leunend op een auto
omringd
door andere zondaggenieters verderop
ik
zeg hoi en
weet dat hij het is
hij
zegt hallo en
ik weet niet of hij mij nog herkent
onze
wegen zijn gekruist.
even
is
er twijfel
vanuit
verlangen naar vrijheid geboren
zal
ik teruggaan?
Confrontatie
een menselijk gesprek
ter
oplossing – oplossen –
om
me veiliger te voelen, om de omgeving veiliger te maken?
mijn
zenuwen zeggen nee.
Het
is middag.
Ik wacht op haar voor de supermarkt
ik zie het
leven dat om mij heen passeert en
ik geniet
er
komen auto’s aanrijden, mensen passeren
daar
is hij weer.
Ik
zie hem, voor de tweede keer vandaag
Moet
ik nu dan toch actie ondernemen?
Is
dat wat deze tweede ontmoeting van mij vraagt?
Moet
ik mij
laten horen?
Bij die gedachte springen de zenuwen op
is
er ernst in mijn en zijn blik.
Hoe
en Wat zal ik zeggen dan?
Dus bevries ik daar
en neem ik
hem waar in zijn meest
grijze
gezicht
waar ik alle onheil uit geboren zie worden.
Ben
ik nu bang voor hem
Ik
wil niet bang zijn
Ik voel de mogelijkheid
veilig
te verschijnen
mij
overal veilig te voelen
in welke situatie dan ook
veilig in
mijzelf, bij mijn emoties
de mens te zijn
Ben
ik nu bang voor hem?
Of heb ik angst voor de angst
dat ik
weer bevries
en als prooi gevangen wordt
Het
leven geeft mij precies wat ik aan kan
---------------------------------------------------
vergeet
wat hij al dan niet zou denken
vergeet wat hij al dan niet zou
doen
alles is alles
en alles kent zijn reden
mensen
die nare dingen doen
zullen nare dingen hebben meegemaakt
sta
stil
dit is niet van mij
sta stil
en blijf erbij
behoed
je niet
voor al je zorgen
er kan altijd van alles gebeuren.
-----------------------
Veilig
verschijnen
Vrede in de wereld: een wereld zonder
gevaar
Ik verlang ernaar
in
een afstoten en angst begrijp
ik
niet waarom mensen elkaar zoveel
pijn doen
oorlogen - waar de een vriend,
de ander
vijand is
In
een moment van frustratie of woede
komt realiteit dichterbij
het
is
eenvoudig waar
donker en licht leven beide in ons
Oorlogen
zijn niet anders dan een kleine onenigheid
met
groot speelgoed kan je groots spelen, met grote gevolgen
de
kleine onenigheid heeft de oorlog in zijn oorsprong
wanneer
iemand eist dat een ander iets moet opruimen
of wanneer iemand
iets heeft gezegd dat de ander niet leuk vindt
het
raakt ons
tussen
macht en onmacht
varen we de rivier op
Als
ik denk dat oorlog hier niet thuishoort
heb ik het mis
Pas
als ik ‘de oorlog’ kan erkennen
in mijzelf en in mijn
omgeving
kan ik verder.
Stukje
uit een
nieuwsbrief
van
vanochtend
in mijn mailbox:
‘er
zijn ontwikkelingen
die
ons allen raken,
maar
die niemand echt kan overzien:
klimaat,
migratie, technologie...
Deze
complexiteit is geen fout in het systeem.
Ze
is evenmin onwenselijk.
Ze is onvermijdelijk. Want:
Ze
is eigen aan de natuur,
aan
de werkelijkheid,
aan het leven zelf:
complex,
gelaagd, veranderlijk.
Feitelijk is deze complexiteit
een
neutraal gegeven
- gewoon zoals het is.’
Toch
ervaren we deze complexiteit
vaak als een bedreiging,
waarop
we slechts twee
-
en allebei beperkte -
antwoorden lijken te hebben.
Het
zijn reacties vanuit onmacht
dan wel onveilige macht.
Het
zijn schijnoplossingen.’
TAOTRAINING
De
twee reacties zouden als volgt zijn:
1.
Stress (spanning, controle, overdrive)
>Vechten/vluchten/bevriezen
2.
Schuilen in comfortzone
>terug trekken uit de wereld, een
schijnbaar veilige bubbel
‘We
zeggen néé tegen complexiteit -
maar ook tegen ons
potentieel.’
In
stress
dragen we bij
aan
de onvrede in de wereld,
door zelf onvredig rond te lopen.
In
de comfort zone houden
we
de onvrede in stand,
door
ons eraan te onttrekken.
TAOTRAINING
Er
wordt een derde weg gewezen: ‘I-kracht’
Ware
Vrede komt niet voort uit strijd.
Evenmin
uit terugtrekking.
Ze
ontstaat uit iets dat
krachtiger is, en stiller:
uit
zogeheten I-kracht.
We
spreken van de I-kracht
(in het Chinees: Yi), omdat voor deze
wijze van aanwezig zijn
geen westers woord bestaat.
De I-kracht is een staat van zijn
die alert is én ontspannen,
die je dichtbij jezelf brengt
én
in verbinding met 'de ander'
én
in contact met het 'grotere geheel'
TAOTRAINING
een
voelbare, lichamelijke rust
-
midden in de complexiteit van het leven.
Deze
rust is geen eindpunt.
Ze
is een vertrekpunt.
Van
hieruit kun je
alert
& afgestemd deelnemen
(gezonde
yang),
ontspannen
en dichtbij jezelf
(gezonde
yin).
Zo
rijst het verlangen,
van veilig verschijnen.
Er worden
trainingen aangeboden, cursussen, meditaties en meer.
Zal
het niet opnieuw een vlucht worden? De onveiligheid te slim af te
willen zijn?
Ach, het doet er niet toe
Ik wil de
neutraliteit met mij meenemen
De dingen nemen zoals ze zijn
En
wat mijn reacties dan al wel niet zal zijn
of ik zal vluchten,
vechten of bevriezen
of dat ik mijn eigen luchtkasteel bouw,
zo
zal het dan zijn
hij
vraagt haar iets op te ruimen
zij zet in eerste instantie een
stap achteruit
ze zal het heus opruimen
maar niet omdat jíj
het vraagt
het is voor mij een drempel
haar ook
zoiets
dergelijks te vragen
de afkeur
ligt op de loer
de vraag blijkt kwetsbaar
als
je als persoon je afhankelijk opstelt
als je haar vraagt je
verlangen te verwezenlijken
zij dreigt over je heen te walsen
in
haar eigen tempo
´t
overkomt op mij
dat zij niet luisteren wil naar
mijn gelijk
waar ik haar onderdeel van maak
haar
eigen weg volgt
het is haar kracht
dat zij als pion
nooit door de ander verzet zal worden
zij zal haar eigen passen
zetten
en het is haar gelijk
het
is mijn valkuil
de ander verantwoordelijk te maken voor
mijn
ongenoegen
het
is mijn valkuil
dwingend in mijn gelijk te gaan
staan
kriebelige
truien vertellen ervan
dat het anders kan
dat ik haar niet
verzetten kan
pionnen
moeten altijd zichzelf verplaatsen
soms gebeurt dat door de stem
van de ander
soms
klinkt de toon niet goed in de oren
al
krijs je van de hoogste toren
Redder
op deze
twee benen
gegeven
naar
voren kijkend
recht door zee
wiebel
wankel
ik ben er nog steeds
wiebel wankel
ik loop door
zee
ik vlieg rond de aarde
en ik smelt bij het stralen van
de zon
de eeuwigheid dichtbij
van geest
zal
het lichaam zichzelf nooit vergeten
blijf bij me
blijf bij
me
ik vroeg het al die keer
blijf bij me
blijf bij
me
vergeet
ik Ben
ik hoef
niet meer
