Ik zit op een koud glad wit ge-keramiekt bankje. 

Voor mij een aanleg haventje. Maandag ochtend. Twee glaasjes sinaasappelsap liep ik net voorbij. De haven doet mij denken aan een camping. De zon schijnt en de mensen zitten, staan en bewegen wat op hun boot. Ze lijken te genieten. Twee bootjes zie ik vertrekken. Eentje met drie gepensioneerde mannen aan boord. Een van de mannen heeft een zeebuikje en is bezig een boei de boot terug op te brengen. Hij draagt zondagse kleding. De boot glanst daarentegen stoer. Wie zouden deze drie mannen zijn? Welk avontuur varen ze tegemoet? Voelt deze man zich ook stoer op zijn boot?

-

In het bootje recht voor mij zie ik vier kopjes koffie op tafel staan. Het is ook zo’n glanzende witte boot en de mensen dragen nette kleding. De kleuren wit en blauw. Het doet mij denken aan mijn oma. Een rust en aandacht is aanwezig. Een klein genieten. Een eigen wereldje. Iets dat ze zelf hebben opgebouwd/waar ze hard voor gewerkt hebben.

Een man en vrouw stappen uit de boot. Ah, ze waren op visite. Ze lopen terug naar hun boot ‘Balu’ die ernaast is aangelegd. Met een klein rugzakje staat een paar minuten later iedereen op de kade. Net als mij, zullen zij de stad gaan verkennen. Ik zal eerst maar eens een toilet gaan op zoeken. 

-

Een half uurtje later loop ik de Grote Markt op en daar herken ik een van de gezichten van de mannen uit het bootje dat voor mij lag. Hij knikt mij met een herkennende blik toe. Wat grappig, we hebben geen woord gewisseld. 

Wanneer ik stil zit en de stroom aan mij laat voorbij gaan, gewoon de wereld waarneem en daarin aanwezig ben, voel ik dat ik een plek leer kennen. Niet door snel te lopen en veel te zien, maar juist door vertraging. Stil zitten. Stil zijn. Meebewegen. 

-

Op de Grote Markt loop ik voorbij de fonteintjes. Daar zit een jongen met een groene rugzak en fiets. Hij kijkt mij aan en ik zeg al lopend Hoi. Hij straalt iets anders uit dan de rest van de mensen in de stad. Een openheid, een stukje niet-weten of doelloosheid. Er is ruimte en daar is plaats voor verbinding. 

Ik wil wel met hem praten, maar ik ben hem zojuist dus voorbij gelopen. 

Waar mijn hoofd even de neiging heeft tot analyseren of overdenken, dat het bijvoorbeeld stom is om terug te lopen of dat het dom is om iemand te benaderen zonder te weten waarom, zet ik die gedachtes opzij. Wat zou het?! 

Ik keer om en loop terug om nog eens Hoi te zeggen en vraag dan of ik erbij mag komen zitten. 

-

Hij is dakloos. Of nouja, hij heeft wel een bootje, maar de sleutels zijn gestolen. Hij slaapt nu in de boot van de buurman met wie hij bevriend is. De buurman is een paar weken weg en hij dacht dat hij het vast wel goed zou vinden dat hij er even zou slapen. 

-

Hij studeerde een jaartje psychologie. Had zijn propedeuse behaalt en studeerde toen af aan de universiteit in de Filosofie. Hij zei dat hij ook een master en honours had afgerond. Hoe hij op straat was beland, was een vervelend verhaal dat hij niet met mij heeft gedeeld. Hij wilt graag luchtigheid. Maar wanneer Max aan komt fietsen, wordt dat verlangen niet gehoord. Max begint te praten over het straat-leven. Gooit zijn emoties eruit. Hij raast, ratelt, blatelt- ik kan hem slecht volgen wanneer ik met open ogen naar hem kijk. Hij valt van het een in het ander en het voelt dat elk ding een wereld in zich heeft, dat snel aan mij voorbij flitst. Gister had hij lsd genomen en nu neemt hij een trekje aan zijn joint. Bart neemt ook een trekje. Zijn vinger zit onder de betadine. Gister liet hij hout uit zijn handen vallen en ja - hoe die wond precies daar dan was gekomen- zou te wijten zijn aan teveel biertjes- hij wist het niet meer. 

Zijn moeder betaalt sinds gisteren een sportschool abonnement. Daar kan hij douchen. Verder heeft hij bijna geen contact meer met zijn familie. Met het dakloos worden is hij ook veel vrienden verloren. Het lijkt een vicieuze cirkel. Wanneer niemand meer naar je omkijkt, behalve de mensen die ook op de straat leven.. Dan is dat plots je wereld. Maar hij heeft nog weet van de andere wereld, hij snakt naar lucht. 

-

Drank en drugs ter verzachting van pijn.

Alsof het de geur van pijn uitademt- een geur die andere mensen op een afstand houdt.  

- 

Max bleef ratelen, het was tijd om mijn weg te vervolgen. Ik moet niet denken dat ik 123 iets kan veranderen of verbeteren. 

-

Ik zit nu in de bibliotheek. Een groot scherm hangt voor mij. Een stukje van het scherm laat het weerbericht zien. Op een ander stukje vliegen filmtrailers voorbij. Ook nieuwsbericht-koppen krijgen een plek. Ik zie een grafiek ‘world hunger has reached its lowest’. Toch, er ís altijd nog honger.

-

Wie is deze wereld??

De poort ging open

Een nieuwe plek

16 mensen wonen hier

Verspreid in unieke bouwsels op het terrein

In het kas-teel is iedereen welkom

Een plank met mooie boeken!!

We krijgen een rondleiding 

kiezen een plekje bij het water

O wat fijn hier!

Zwevend met mijn voeten boven de grond

We mogen wel in haar caravan slapen

Kunnen we samen liggen

Een kijkje in haar lange bus

Omgebouwd tot paradijsje

Een paar mensen komen Hoi zeggen

De slaap wil niet vatten

Indrukken - hoofd vol - wil helemaal hier-zijn

Van caravan terug naar onze eigen kribjes

Bed voor twee is net te klein - een kuiltje

-

Ochtend

Wakker- duik

hoofd nog zwaar

Waar waar waar

Waar ik ben, met wie ik ben

Los - het hoofd denkt te veel gedachten om gewoon te zijn

Iedereen doet zijn ding

Iedereen ken ik niet

Wat doe ik??

-

Nieuwe dag

Zonnestralen!

Een nieuw aanbod

Of we in het huisje willen verblijven van zij die er even niet zijn?

‘S ochtends even de twee loopeenden wakker maken en in de avond in bed stoppen

Gedachtes zijn op de grond gaan liggen

Ik kan over de grond lopen. 

Vandaag is het zaterdag 15 juni. 

Ik word wakker en hoor de regen weer op het dak tikken. 

Tja. Het was al voorspeld. Vandaag zou het een regenachtige dag worden. 

We staan bij Peter en Margreet in de tuin. 

Toen we gister middag langs fietsten zag Lars dat Margreet achter het raam een foto van ons maakte. Laten we vragen of we voor de nacht bij hen mogen kamperen. Dat mocht. Het zou wel nog wat lawaaierig zijn. Ze zitten namelijk middenin een verbouwing van het dak. De rietdekkers waren nog even bezig, maar algauw hadden zij ook weekend en gingen dat vrolijk tegemoet. 

Om 8:00 in de ochtend fietsen we weer het erf af. Peter vroeg nog hoe we geslapen hadden. Lars werd door de muggen wakker gehouden. Peter dacht dat hij nog wel wat hor-gaas had liggen. Met een rolletje, precies breed genoeg voor ons ventilatieroostertje, kwam hij terug. Zonde om weg te gooien vond hij, komt altijd weer een keertje te pas. 

-

We fietsen vandaag naar Groningen. Vorige week waren we daar al eventjes, maar toen namen we vanaf Leeuwarden de trein. 

Kort over dat avontuur: Circus Andersom (een groep creatievelingen die de sociale duurzaamheid in de wereld willen vergroten op verwarrende en verrassende wijze) vroeg last-minute of ik zin en tijd had mee te helpen met hun project de Reis naar de Aarde, wat onderdeel uitmaakte van het Blikopener-festival. Dat wilde ik wel. 

Vier dagen sliep ik  in een viersterren-hotel. De eerste nacht in een privilege kamer, omdat er iets mis was gegaan in de boeking. Er stond een klein koelkastje met blikjes drinken erin, een klein koffiezet-apparaatje en een veel-ste groot bed voor mij alleen. O ja, ook twee paar witte sloffen. Enfin. De drie daarop volgende nachten moest ik het doen zonder koelkastje en koffiezet-apparaat. Pfoe. 

Wat vervelender was, was dat de eerste nacht in de eenpersoonskamer mijn verwarming kapot was. Hij stond aan en hij kon niet uit. ‘T toeval geschiedde dat ook het raam kapot leek te zijn en daarom permanent niet meer open kon. Uit mijn raam kijkend zag ik de parkeerplaats en de auto’s die gestaag langsreden. Even voelde ik me opgesloten in deze zuurstofarme kamer waar alles er onaangeraakt uit zag. Waar was ik beland? Waar gaat het heen met de wereld?!?!

-

De volgende dag was de verwarming gerepareerd en het ontbijt subliem. Door Martijn en Allard word ik ingelicht in het plan van de reis, met wat er nog moet gebeuren. We rijden naar het terrein en kijken wat waar moet komen. Op het festival-terrein zelf bouwen we nog twee marktkramen op.  Een keer aan het eind van de dag rijden we nog langs Afke. Zij laat ons een stuk of zeven soorten munt uit haar tuin proeven. Tja, vroeger wilde ze graag een munt-o-theek. En ja, de smaken zijn intens. Dat zou volgens haar komen omdat ze zelf ook een intens persoon is. 

Oké, die Reis naar de Aarde:

Een twintigtal mensen verzamelen zich op de markt in Groningen. Met de bus worden zij naar boer Gert gebracht. Hij boert op een biologische regeneratieve wijze. We gebruiken de bodem niet alleen om van te oogsten, we voeden haar ook!

Tijdens het opbouwen van de Reis liet Gert ons een loopkever zien. Veel beestjes in de grond is een goed teken! De loopkever eet de insecten die schadelijk zijn voor de gewassen. Een fijne werker om erbij te hebben. 

Als de mensen de bus uitstappen, beleven ze een aarde-ritueel en zijn er losmaak-oefeningen. Door Gert worden ze meegenomen over de dijk, uitkijkend op het land en vertelt Gert over de omgeving en zijn gewassen. Dan is er een luister-oefening en volgt er een heerlijke lunch met o.a. brandnetelsoep boven het vuur klaargemaakt door Roos en mij. Na de lunch tijd voor braak-liggen. En voordat iedereen de bus weer in ging, werd er nog naar de aarde geluisterd via een speciale microfoon.

In een notendop. 

Lars is zaterdag mee wezen reizen, blijven slapen in het hotel en de volgende ochtend helpen afbouwen. Zo zaten we zondagmiddag weer op onze fiets op weg naar onze fietscaravans die bij Alowieke op het veldje stonden.

Dat was dus vorige week. 

Ik merk dat ik dit in een snelle roes opschreef en tegelijkertijd mezelf een paar keer terug bracht omdat het verhaal toch wel meer aandacht verdiende.  

Volgende keer moet ik het toch anders aanpakken. Direct gaan zitten schrijven om de ervaring te verwerken of anders helemaal overslaan (?)

Nu ruimte om stil te staan bij vandaag.

Losse flarden

>>>

Martien staat bij haar ouders in de tuin naar ons te zwaaien. 

Koffie? 

Haar vader zat ooit eens vast op een bruggetje met zijn te brede fietstassen.

Zij geeft les op de middelbare school, aardrijkskunde.

Het lesmateriaal wordt steeds maar duurder.

-

Jan roept ons naar binnen wanneer het met bakken uit de lucht komt. 

Vroeger reed hij met tabak naar Milaan. 

Nu met zand naar Lauwersoog.

Werkweken van 60 tot 80 uur..

Als je veel werkt, word je ook veel belast..

Straks gaat hij met pensioen. 

‘Dan hoef je niks meer’

-

Henk ontmoet ik bij een plantenkraampje langs de weg. 

Hij heeft achter het hek ook een tuintje.

Henk vertelt over een docu die hij gisteren gezien heeft.

Ik voel me verbonden in het moment

-

Onderweg langs de fietspaden:

Zoete-kersenbomen!!!

O wonderschoon

Zacht rood

bungelen

Ach laten we klungelen

-

Nieuw land in zicht!

Tring

De poort open

Hoi Hallo Hey

Bij het water

De bussen rijden heen en weer 

De boten passeren 

-

Hmmm

voorbij

zij zei

Glinsteren glunderen

Sprinkhanen hunderen

Verkunderen

Bemunderen

Ajeto

X

Een recept dat ons aangeraden wordt door een 17-jarig jongen:

Een broodje frikandel-shoarma maak je door met een kaasschaaf langs een bevroren frikandel te schaven. Het schaafsel doe je in een goeie pan met wat vet erin. Dit doe je op zo’n turks-broodje of wit bolletje en beleg je met wat ijsbergsla, komkommer en knoflooksaus. Hij heeft het van zijn ouders geleerd. 

-

We sliepen bij Sydo en Anita in de tuin. Net toen ik terug van het toilet kwam lopen, ging Sydo een koe insemineren. Met mijn sandalen klom ik het hek over en liep ik heel voorzichtig op een vloer die glad was van verse koeienstront, achter hem aan. Hij had een hele lange spuit en een hele lange handschoen. Daarmee zocht hij zich een weg door het achterste van de koe. 

-

We stonden even te pauzeren naast een steen die helemaal uit Zweden is komen rollen. Een man stopt zijn auto en komt naar ons toe lopen. Hij is reuze enthousiast over onze fietscaravans. Zelf wil hij ook zoiets voor de zomer. Maar het mag wat eenvoudiger. Hij zou er een paar nachtjes mee op uit trekken. Wel zou hij een rem erin bouwen. Dat hij direct tot stilstand kan komen. Hij weet hoe je zoiets kan maken. Hij heeft er verstand van. Hij is tachtig jaar. 

-

Over tachtigjarigen gesproken. 

Observatie: man achter rollator met een bordje voorop: ‘born to be wild’

We waren getuigen van een samenwerkingsverband tussen de mieren.

Een mierenei, vier keer zo groot als een werkster-mier, wordt door twee mieren gedragen. Ze lopen samen het pad af en dragen het al is het een doodskist. Maar neen, dit is een geboortekist. Het pad gaat steil omhoog. Een hoek van 90 graden steil. De bestemming ligt namelijk in het gat van een bloempot die boven op een andere pot staat. In hun verticale weg omhoog, staan ze even stil. Ze lijken te bezwijken onder het gewicht. Een derde mier komt helpen. Ook Lars schiet te hulp. Met een stokje ondersteunt hij het mierenei, zodat de drie mieren minder gewicht hoeven te dragen. Dan zijn ze bij de bloempot-richel beland. Het brengt wat vertraging met zich mee. Nog meer mier-vrouwen schieten te hulp om het ei over de richel te krijgen. Het lukt! Met z’n negenen bereiken ze de ingang van de bloempot. Het ei wordt naar binnen gedragen. Een gevleugelde mieren-koningin of een gevleugelde mannen-mier zal binnenkort het licht zien. 

Stel je voor, dat het bij de mensen ook zo zal zijn; koninginnen en mannen die kunnen vliegen.. De wolken zullen er niet om liegen.

Waar ben ik gebleven?

Ben ik überhaupt ergens gebleven?

Na afgelopen dagen heb ik het gevoel dat ik maar even moest gaan zitten om te schrijven. 

Afgelopen vier dagen waren namelijk totaal andere koek. Van een ietwat smalle fietscaravan, sliep ik plots in een viersterren hotel waar witte zachte sloffen klaar stonden voor mijn voeten om in te landen. 

Wat wil ik van deze dagen delen?

Schrijf ik voor mezelf of voor jou?

Als ik voor jou schrijf, is het vast fijn als het verhaal op een lekker broodje pindakaas lijkt. Als je van pindakaas houdt tenminste.. Een verhaal dat je met twee handen rustig kan oppakken, naar je mond kan brengen, je tanden inzet, erop kauwt en doorslikt. 

Maar ik heb het broodje pindakaas al op. Ook het croissantje met honing uit een tap, het zacht gekookte eitje en verse sinaasappelsap. 

Ja, het hotel had een lopend ontbijt-buffet waar ik van mocht genieten. 

Oke. 

Waar het op neerkomt is dat ik dus de beweging voel om het verleden hier een plaats te geven; waar ik beschrijf waar ik ben, waar ik toen belandde, wie ik tegenkwam, hoe het eten smaakte enzovoorts..

Tegelijkertijd voel ik een verzet hierin. Voelt de tijd voorbij. Voelen de zinnen lang. Zal het veel graven en oprakelen zijn van het verleden en dan het hoofd dat daar orde en chronologie in wil brengen. 

Vooral dat laatste laat ik liever aan mij voorbijgaan. 

~

De zwaarte van de rivierklei 

De luchtigheid van de wolken

Lucht!

Ja lucht!

Fragmenten vliegen over. 

Soms zal het landen. 

///

De rivierklei is sappig aan de voeten

In de ochtend koud

Snel ik in mijn ondergoed naar het composttoilet

Om dan mijn handdoek en kleren te pakken 

Breng ik die naar het water

Mijn naakte lichaam verdwijnt in de Swette

Mijn hoofd blijft als enige over

Het lichaam giert van binnen

Schrikt wakker van de kou

Ja de voeten zeiden het net al

Nu weet de rest het ook

///

Sinds 1 juni staan Lars en ik met onze fietscaravans bij Alowieke op het veldje. 

Een tijdje terug hebben we gevraagd of we welkom waren haar te bezoeken in Friesland. Alowieke had ik nog niet in levende lijve ontmoet, maar wel haar manier van kijken die ze wekelijks deelt in haar blog. 

In 2019 heeft ze drie maanden met haar zelfgebouwde huisje op wielen door Friesland gelopen. ‘Langs kantelende wegen’ is het boek dat ze daarover heeft geschreven. Momenteel werkt ze aan haar boek ‘De heilige traagheid der dingen’. 

De wijze waarop ze haar belevingswereld deelt en de thema’s die ze aanhaalt raken mij. Het spat van openheid, nieuwsgierigheid en levendigheid. 

Ze neemt je mee in haar wereld waar ze aandacht heeft voor kleine beestjes, de mensen, de kleuren en al het gebeuren!

Nu zijn we hier. Ik zie de kleine beestjes en de bomen die ze met liefde voor de aarde geplant heeft. Alowieke heeft zich als nomade geworteld. Haar huisje op wielen heeft een plek gekregen in het open Friese landschap waar ze tijdens haar reis doorheen liep. 

Onze wagentjes op wielen staan nu tegen een haag van wilgen en essen aan op het veldje tegenover die van haar. De eerste dag dat we aankwamen was het al wisselvallig en vandaag regent het de hele dag door. Alowieke gaf aan dat we haar glazen tuinhuisje wel mochten gebruiken zolang we hier zijn. In het glazenhuisje blijven de zonnestralen hun warmte behouden. Ook kunnen we onze kookspulletjes uitstallen en onszelf neerploffen in een luie stoel met een warm dekentje. Afijn. 

Het is vandaag maandag. Gisteren zijn Lars en ik teruggekomen uit Groningen. 

Hoe het daar was mag Joost weten. 

Misschien dat Joost binnenkort langskomt!

Nu zijn we weer op Friese grond. Tikt de regen op onze kleine dakjes. 

\     /

Plons

.

Kijk eens: Alowieke.blog 

En wat betreft haar boek: binnen een paar dagen vloog ik er doorheen en ben ik gevuld met mooie verhalen en inzichten over onze aarde. Aanrader-.

De groeten van triljoenen regendruppels

X