De kinderlijke revolutie

Wat als ze niet met schoenen zouden gooien?
Wat als ze direct binnen de lijntjes zouden kleuren?
Wat als ze het gras alleen maar groen zouden verven en de zon geel in plaats van blauw?
Wat als ze niet zouden schreeuwen?
Wat als ze niet in de regenplassen zouden stampen?

Ze zouden de zwaartekracht niet leren kennen
Ze zouden niet weten hoeveel ruimte er buiten de lijntjes is
Ze zouden niet openstaan voor de mogelijkheid van een andere wereld
Ze zouden niet weten waartoe hun eigen stemgeluid in staat is
Ze zouden niet weten hoeveel plezier de regen kan schenken

Wat als ze niet zouden rebelleren?
Wie zouden ze dan worden?
Of wie zouden ze dan vooral níet worden?

Lange Leve
de Kinderlijke Revolutie

Binnen tussen witte muren
Kinderen willen naar buiten gluren!!

Wanneer de muren de grenzen aangeven
zullen alle grenzen daarbinnen verkend en onderzocht worden.
Waar valt er een grens te verleggen?
Waar kunnen we fris ademhalen om de vreugdevolle wereld te voelen?


De keukenkastjes gaan open en het keukengerei wordt eruit gehaald.
Op de tafel wordt geklommen
en de basilicumplant krijgt het hard te verduren met een vliegenmepper.
Alles is speelgoed.

De bank is om op te springen
En courgettes daar kan je mee over de grond rollen.

Het frustreerde mij. 
Zij wil niet luisteren. 

Zij zegt, dat ze veel dingen tijdens deze leeftijd nog niet kunnen begrijpen,
ook als het door ons wordt uitgelegd waarom iets niet mag.
Wanneer mijn hoofd soms op onweer stond, 
schoot zij midden in het oog van de wilde storm in de lach. 
Met dit serieuze hoofd kon ik het niet vatten-

Welnu, 
’t gebeurt mij nu soms ook. 
Lachen is een ware bevrijding.

Binnen tussen witte muren
Kinderen willen naar buiten gluren!!
En je kan het ze niet kwalijk nemen..
Niemand kan je iets kwalijk nemen

 -Alsof ik geen kant op kan-

Van pure blijdschap het avontuur aan te gaan, naar beknelling.

en ik dacht nog wel dat ik op de aarde was gezet om werkelijk álles aan te kijken en klaar te spelen in liefde..

Ik zal mij niet verstoppen in een roze bubbel.
Ik zal de waarheid aankijken en daarin de mensen ontmoeten.

Nu voelt het alsof ik in een zwart gat val dat zich van alle kanten langzaam kleiner maakt.
Het enige wat ik nu wil is weglopen naar die roze bubbel.

Deze situatie trekt even zo mijn vel in, dat ik de les niet lezen kan.
Ach, ik zie het toch van een afstandje mij wat toeschijnen.

Haar gedrag vind ik enorm egoïstisch en hij denkt ook alleen maar aan zichzelf.
Zij is super luid en hij kan ook zo ontploffen.
Zij is 3,5 jaar en hij misschien zo’n tien keer die leeftijd.

Is dit een les om mijn ruimte in te nemen?
Zit ik daarom opgescheept in deze ultieme lawaaierigheid?
Het voelt alsof het lawaai van buitenaf mij binnen kan dringen-
daarbinnen kan het geen kant op.
Maar, deze lawaaierigheid hóef ik helemaal niet mee naar binnen te nemen.
Niets wat werkelijk is kan kapot en toch lijkt mijn innerlijke vrede zich nog van buiten te laten afhangen.
Forceer de liefde niet -
Zij viel mij ineens ten harte toen ik de deur weer binnen stapte.

Daar zat ze in het donker
Naakt op haar plaspotje met haar blokken te spelen
en boven hoor ik haar vader- ik weet niet over wat- luidruchtig en fel schreeuwen.

Al mijn haat geboren uit frustratie - naar dit kleine meisje
als sneeuw voor de zon

verdwenen.

Ik vraag of ze haar blokken wel zo kan zien in het donker?
Ze wijst naar de lantaarnpaal buiten die een straaltje licht brengt.
Ik doe de lamp aan en vol verwondering roept ze dat het buiten nacht is,
maar nu binnen gewoon dag! 
Ze kan de kleuren zien!

Aaaaaaaaaaaaaaaaaah!!!

Ze doet vreselijk zielig
Een hoog piep stemmetje
Ze wil dit
Ze wil dat
Één hapje van de peer
en dan wil ze de peer niet meer.
Ze moet een banaan, NU.
Anders gaat ze schreeuwen.
Ze pakt de speelgoedauto uit de handen van haar zusje.
Zíj heeft het nodig.
Als haar zusje iets nieuws pakt, pakt ze ook dat af.
Ze slaat haar zusje wanneer zij haar toren per ongeluk om laat vallen.
Ze pakt haar zusje op en knuffelt haar zo stevig dat haar zusje begint te huilen.
Alsof de hele wereld om haar draait.
Vre-se-lijk irritant
Tja, iedereen is een spiegel zeggen ze-
Een spiegel waar een les te leren valt.
Maar samen met het continue neuriën van hoge geluidjes en het slaan op dingen, die uitdagende smiesterse blik in haar ogen..
’T bloed kruipt nu zover onder mijn nagels vandaan dat ik die spiegel in stukken sla!
Het bloed is aan het koken en ik krijg de neiging naar haar uit te vallen, mijn stem te verheffen en vooral..
héél boos te kijken!!!

Meaan.. Zijn alle kleine kinderen zo?
Gisteren dacht ik het allemaal wel onder controle te hebben-
Welnu ben ik blij mij na een paar uur te kunnen verstoppen op mijn kamertje. 

Alleen zit ik hier nu achter mijn bureautje
en vraag ik mij tóch af wat ik hier doe.

De auto’s hoor ik voorbij zoeffen
de kinderen geluidjes maken
en de stilte naar mij spreken.
Het overvalt me -dat ik even, de mensen mis om mij heen, die ik lief heb.
Op eerdere workaway plekken overkwam mij dat gevoel niet zo snel,
nooit was ik de enige workawayer- meegenomen werd ik van het ene excitement in het andere.
Hier is het anders.
Chaos wordt afgewisseld met soltitude.

Ik sta alleen en ben juist voor dat idee gevallen.
Wel, dat idee brengt ook de rafelige randjes naar boven die scherper zijn dan het gladde zo bekende tafelkleed.
Kan ik voorbij de stemmetjes gaan?
Stemmetjes die zeggen dat dit lichaam moet gaan uitzoeken wat het van het leven wil.
Kan ik gewoon zijn en dit moment ervaren zoals het is?
-

 

Woelebeer
De vastigheid klinkt zo vast
dat de grote beer op de roestige deur bonst.
Kom uit dat hol jij bang konijn!
De grond gaat er van trillen en de Woelenaars komen in beweging.
Woel-woel-woel
Het konijn zal niet in slaap vallen.
De zon schijnt dan wel lui op hem, maar een oog dicht doet hij niet.
Woel woele woel - woelewoele woele woele woel.
De grond schudt op en neer. 
Het konijn staat op uit zijn comfortabele stoel en pakt zijn rugtas in.
Ach, het konijn wist het allang.
Dat bonzende hart wil hij volgen..
Het woelige is gegeven. 
Er is meer dat gevraagd gezien te worden.
Hij doet de deur achter zich dicht en stapt de woe woe woele wereld weer in.
Dat hij niet weet waar hij gaat, gaat de bomen voorbij-
de lucht te boven en de zon te onder. 
De beer eet een roze banaan 
en de woelenaars wensen de konijn het beste toe. 

X

Zij

Zij smeisst de houten blokken de kamer in
Zij geeft broodjes aan de knuffeldieren
Zij legt de broodjes op de grond ondanks dat haar moeder haar vraagt ze op een bordje te leggen
Zij schreeuwt en jammert wanneer het antwoord Nee is
Zij wil niet mee wanneer het tijd is om naar huis te gaan.

Zij smeisst de houten blokken de kamer in, omdat dat het snelst is
Zij geeft broodjes aan de knuffeldieren, omdat zij ook honger hebben
Zij legt de broodjes op de grond, omdat ze ze straks wel weer op het bordje legt
Zij schreeuwt, omdat ze geen Nee wil horen: ze weet wat ze wil!
Ze wil niet mee, omdat ze gewoon nog niet uitgespeeld is.

Tis zo onlogisch niet, gehorig vaak wel.

Zij en Ik
De houten blokken geven míj een vervelend hard geluid.
De broodjes op de grond zorgt voor viezigheid op de broodjes die ík ga eten. 
Wanneer zij de Nee niet wil aanvaarden, ontvang ík een Nee die ook ik niet aangenaam vind
Wanneer zij niet meewilt naar huis, moet ík wachten. 
-

Waar liggen de grenzen?
Waar ontmoeten we elkaar?

Ik stapte vanmiddag dit huis binnen.
Een huis met twee jonge kinderen; eentje van 3,5 jaar en eentje die net begint te lopen.
En de ouders; vader en moeder.
Ik stap hier binnen, omdat ik hier drie weken ga helpen als workawayer.
Helpen met zooi opruimen, kinderen vermaken, zorgen dat het huis niet op de komt te staan, etc-
Zij heeft haar handen er vol aan in haar eentje wanneer haar man aan het werk is.
Zelf is ze ook bezig met het opzetten van een online bedrijf en dat gaat zo niet.
Ik zal de extra helpende hand zijn.

Ik stap binnen.
Ik kijk wat er zich voor mijn neus afspeelt.
Soms roept zij mijn naam en zegt ‘kuck, kuck mal!’ ‘Christy!’
Ik kijk wat ze doet.
Ze bouwt ijverig verder.
Wanneer ik een van de blokjes ergens neerleg- hoor ik:
‘ik ik ik!!’ ‘Nee!’
Ferm legt ze het blokje terug aan de zijkant, waar het lag.
Zíj zal bepalen waar dit blokje terecht komt, niet een ander.
Het meebouwen wordt niet gewaardeerd.
Ze wil alleen maar iemand die kijkt hoe goed ze het doet.

‘Ich habe schon ein besseres Idee’
In een paar minuten valt dit zinnetje wel zeker vijf keer.
Hoe wandelt haar brein?
Moet ze telkens beter zijn? Van wie?

Ik zou haar rust willen geven.
Rust die een tevredenheid brengt.
Tevredenheid die een waar ontdekkingsspel teweeg kan brengen.
Waar ze alleen of samenspelend in kan opgaan, zonder zich te hoeven bewijzen.
Ze is 3,5 jaar op deze planeet en dit is hoe ze zich nu beweegt in deze wereld.
Zal elk kind deze fase doorgaan?
Ik weet het niet.
Wat ik hoor, wel- is steeds hoge geluidjes van haar: lachen en gieren.
’T lijken hoge piekjes, zo hoog dat ze die misschien wel niet kan voelen.
Zo’n ongegrond piekje dat zo omvalt in het tegenovergestelde:
een diepliggend dalletjes met grote krokodillentranen en een afwerend slaan..

Wat doe ik hier?
Ik wilde graag wat leren toch?
Over natuur en het menselijke wezen.
Hier is het jonge menselijk wezen in volle beweging zijn gang aan het gaan.

Wanneer ik in bed lig hoor ik haar soms nog wat schreeuwen. 
Hoe doet zij dat toch, zij die constant voor haar twee kinderen zorgt, er zelfs bij slaapt?
-
Ik zal zien hoe de dagen volgen.
Kan ik de stille oordeelloosheid bewaren en tegelijkertijd richting geven?