Hij hoopte dat ik níet zou denken dat hij gemeen is naar zijn kinderen.
‘Misschien lijkt dat zo, maar het is gewoon wat spelen.’
Is het nu aan mij om hem in dit idee gerust te stellen?

‘Nee hoor, dat denk ik helemaal niet.’

Maar dat zei ik niet.
Want, het gaat er niet om wat ik vind, het gaat over wat hijzelf vindt.
Waarom denkt hij, dat ik deze gedachte over hem zou denken?
Vindt hij zichzelf gemeen?

Ik vraag hem wat voor een verschil het voor hem zal maken wanneer ik deze gedachte zou denken?
Het zou niet de waarheid zijn, toch?
Nee nee, maar tóch zou hij het jammer vinden.
Tja, 't klinkt logisch: liever dat mensen je een toffe peer vinden dan een gemenerik.
Maar doet het er werkelijk toe?
De wereld wordt er niet anders op – jij blijft gewoon hetzelfde.
Het valt ook niet aan te sturen wat anderen over je denken, tenzij je je gedrag erop gaat aanpassen.. (wie houd je dan voor de gek?)
Wel dan, al trek je je liefste gezicht, kunnen mensen je alsnog een zuurpruim vinden. 

Waarom zijn we zo geneigd ons aangedaan te voelen over wat de ander van ons denkt?
Geloven we zelf niet dat we goed zijn zoals we zijn?

- Men ziet enkel zichzelf in het gelaat van de ander - 

_

Wat als ik hem had gezegd dat ik een mens zie met een groot hart vol liefde?
Zou hij het kunnen aannemen?
Zich zijn eigen liefde te herinneren?

__
’T zou ongenuanceerd zijn te stellen dat hij totaal geen nuance kent.
De nuance valt hem gewoon maar weinig toe.

Het is snel zwart óf wit.
Geel of groen.
Het is iedereen óf niemand.
Het is goed óf slecht.

Voorbij de nuance gekeken zien we iemand die heel duidelijk kan vertellen wat hij vindt.
Je kan het er mee eens of oneens zijn.
Doet er niet toe.
Zijn zienswijze op de politiek, landen, mensen, voedselindustrie etc etc - ligt binnen no-time klaar.
Voordeel is, zo zie je goed dat oordelen hoe dan ook spoorloos zijn.
Zorgvuldig overdachte oordelen lijken soms nog ergens heen te rijden.
Je volgt ze, pakt ze vast en gaat erachter staan.  
Die spoorloze oordelen kan je direct aan de kant schuiven.
De oneindige ruimte tegemoet _
Eenmaal doorzien kunnen dan de zorgvuldig overdachte oordelen ook mee in de prullenbak.  

 Waar ga je heen?

De eerste twee van de drie weken hier als workawayer liggen alweer achter mij, binnen in mij-
Ik ga voorts -beweeg mij tussen de deeltjes door in tijd en ruimte
Het zijn warme wolken die bij de buren uit de schoorsteen ontsnappen
_

De voortschrijdende pas
wil wel eens weten hoe laat het is,
de volgende afslag nadert..
Wel, ’t weet ’t nog niet
Of wel, ’t weet ’t wel – ‘t wil gewoon méér weten<>

Het hoofd legt de boel op de operatie-tafel-
Opereren doet het hoofd graag

AFSLAG E206:
Een nieuw workaway-adresje met nieuwe gezichten en geluiden.
Het internet wordt afgestruind-
er zijn een paar favorieten,
toch, de vingers bewegen zich nog niet naar de actie.
Ze kijken naar de andere kant
alsof ze weten wat er aan de andere kant van de weg te bewegen valt..

AFSLAG A606:
ze weten ’t wel, want het is met roze letters aangegeven
de vertrouwde muren die ons allen samenbracht
Daar waar de muren nu nog overeind staan, over een tijdje plat liggen.
De schaar vraagt ‘voor hoelang?’ ’T moet toch weten wanneer het moeten knippen?
en de hamer wil weten ‘wat ga je daar met je tijd doen?’, anders gaat de hamer echt niet op de spijker slaan..

Het hoofd bestuurt de schaar en de hamer
Maar theedoeken ontvouwen zich als vanzelf.
Deze theedoek ook.
En roze theedoeken vooral

De zon komt op
De afslag doemt vanzelf op uit het ochtendgloren
en neemt mij mee bij het avondfluiten.

er is wind en alles is goed - gezind

De serieuze tonen van de bonkende meneer geven we met alle vreugde een ongelofelijke peer.
Wauw wat groot!!, zegt de meneer.
Ongelofelijk!!

Maar natuurlijk is het vandaag een mooie dag om te dansen!
Maar natuurlijk is het vandaag zo’n dag voor zo’n ongelofelijke peer!

Wel, wees vrij en voel de zon op je huid.

Ik ben net klaar met tandenpoetsen en wil de trap naar beneden aflopen.

'How are you?

Hij vroeg nét nog hoe het met mij ging-
welnu-, wilde hij gewoon even wat delen?
‘Did you see my room?’



Zijn verhaal

Er hangt een potlood-tekening ingelijst aan de muur.
Gemaakt toen hij 16jaar was.
Er staat een schaars-geklede vrouw afgebeeld met enorme ronde borsten. 
Op een cheeky manier staat ze voor een skelet geposeerd.
Op de muur in de tekening zie ik een kettingzaag, en een paar duistere ogen en mond.
De schaarsgeklede indringend kijkende vrouw zou ‘Lady Dead’ zijn, uit een duistere comicreeks.
De tekening was een challenge van een vriend om te kijken of hij kon tekenen

-

Met een 50kg vest ging hij vorige week naar zijn werk.
Waarom? vraag ik.

EER
Eer naar God, naar zijn familie, naar zijn andere collega’s, naar zichzelf.
Een offer voor eer.

Ooit heeft hij de vader van zijn toenmalige vriendin zijn woord ergens op gegeven..
En tot de dag van vandaag heeft hij het nog niet voltooid zegt hij.
Er hangt een spanning rond het woord-
niet wetende wat het is..
En, hij houdt zich-  aan zijn woord
Het woord is alles.

Hij leeft voor God.
Hij leeft voor zijn vrouw, voor zijn familie.
Hij leeft vanuit het idee van het offer.
Hij wil werken tot hij erbij neervalt,
zonder pauzes, alsmaar doorgaan, tot het bittere eind.
Hij ziet zichzelf als Jezus.

Alle hero’s waren intelligent, zegt hij.
Alle hero’s zijn op heroïsche wijze gestorven.

Voelden de hero’s zich gezien door de ander?
Of voelden de hero’s zich alsof ze een alien waren op deze planeet en snakten ze naar begrip?
Snakt hij naar begrip, naar liefde?

Hij zegt alles te hebben,
maar één ding ontbreekt
Een vast contract.

Het klinkt misschien luchtig,
maar ernst klinkt diep in zijn ogen door.
Stabiliteit in inkomen, zekerheid- het lijkt hem de zuurstof te moeten geven die hij nodig heeft.
De zuurstof waarmee hij zichzelf, maar ook zijn familie kan voeden.
Heeft hij anders voor zijn gevoel gefaald?
-

Wil je gelijk of geluk?

Zijn ogen staan soms zo groot-
Ik weet dat alles liefde is,
welnu: het niet gezien voelen, verdriet, woede- straalt als een enorme felheid uit zijn ogen.
Zijn woorden zijn zo vast dat ik even bang ben wat voor daden daaruit kúnnen komen.

Zijn woorden zijn zo vast gericht op het gelijk willen krijgen, het gezien willen worden
dat het geluk niet anders kan dan ver aan de overkant te blijven dobberen..

 

De kinderlijke revolutie

Wat als ze niet met schoenen zouden gooien?
Wat als ze direct binnen de lijntjes zouden kleuren?
Wat als ze het gras alleen maar groen zouden verven en de zon geel in plaats van blauw?
Wat als ze niet zouden schreeuwen?
Wat als ze niet in de regenplassen zouden stampen?

Ze zouden de zwaartekracht niet leren kennen
Ze zouden niet weten hoeveel ruimte er buiten de lijntjes is
Ze zouden niet openstaan voor de mogelijkheid van een andere wereld
Ze zouden niet weten waartoe hun eigen stemgeluid in staat is
Ze zouden niet weten hoeveel plezier de regen kan schenken

Wat als ze niet zouden rebelleren?
Wie zouden ze dan worden?
Of wie zouden ze dan vooral níet worden?

Lange Leve
de Kinderlijke Revolutie

Binnen tussen witte muren
Kinderen willen naar buiten gluren!!

Wanneer de muren de grenzen aangeven
zullen alle grenzen daarbinnen verkend en onderzocht worden.
Waar valt er een grens te verleggen?
Waar kunnen we fris ademhalen om de vreugdevolle wereld te voelen?


De keukenkastjes gaan open en het keukengerei wordt eruit gehaald.
Op de tafel wordt geklommen
en de basilicumplant krijgt het hard te verduren met een vliegenmepper.
Alles is speelgoed.

De bank is om op te springen
En courgettes daar kan je mee over de grond rollen.

Het frustreerde mij. 
Zij wil niet luisteren. 

Zij zegt, dat ze veel dingen tijdens deze leeftijd nog niet kunnen begrijpen,
ook als het door ons wordt uitgelegd waarom iets niet mag.
Wanneer mijn hoofd soms op onweer stond, 
schoot zij midden in het oog van de wilde storm in de lach. 
Met dit serieuze hoofd kon ik het niet vatten-

Welnu, 
’t gebeurt mij nu soms ook. 
Lachen is een ware bevrijding.

Binnen tussen witte muren
Kinderen willen naar buiten gluren!!
En je kan het ze niet kwalijk nemen..
Niemand kan je iets kwalijk nemen

 -Alsof ik geen kant op kan-

Van pure blijdschap het avontuur aan te gaan, naar beknelling.

en ik dacht nog wel dat ik op de aarde was gezet om werkelijk álles aan te kijken en klaar te spelen in liefde..

Ik zal mij niet verstoppen in een roze bubbel.
Ik zal de waarheid aankijken en daarin de mensen ontmoeten.

Nu voelt het alsof ik in een zwart gat val dat zich van alle kanten langzaam kleiner maakt.
Het enige wat ik nu wil is weglopen naar die roze bubbel.

Deze situatie trekt even zo mijn vel in, dat ik de les niet lezen kan.
Ach, ik zie het toch van een afstandje mij wat toeschijnen.

Haar gedrag vind ik enorm egoïstisch en hij denkt ook alleen maar aan zichzelf.
Zij is super luid en hij kan ook zo ontploffen.
Zij is 3,5 jaar en hij misschien zo’n tien keer die leeftijd.

Is dit een les om mijn ruimte in te nemen?
Zit ik daarom opgescheept in deze ultieme lawaaierigheid?
Het voelt alsof het lawaai van buitenaf mij binnen kan dringen-
daarbinnen kan het geen kant op.
Maar, deze lawaaierigheid hóef ik helemaal niet mee naar binnen te nemen.
Niets wat werkelijk is kan kapot en toch lijkt mijn innerlijke vrede zich nog van buiten te laten afhangen.
Forceer de liefde niet -
Zij viel mij ineens ten harte toen ik de deur weer binnen stapte.

Daar zat ze in het donker
Naakt op haar plaspotje met haar blokken te spelen
en boven hoor ik haar vader- ik weet niet over wat- luidruchtig en fel schreeuwen.

Al mijn haat geboren uit frustratie - naar dit kleine meisje
als sneeuw voor de zon

verdwenen.

Ik vraag of ze haar blokken wel zo kan zien in het donker?
Ze wijst naar de lantaarnpaal buiten die een straaltje licht brengt.
Ik doe de lamp aan en vol verwondering roept ze dat het buiten nacht is,
maar nu binnen gewoon dag! 
Ze kan de kleuren zien!