Welkom bij de Oplossing van Vandaag

Met vandaag het idee om alle dieren (waaronder de mens) een tiental maal te verkleinen.
Een appel wordt een toetje voor het hele gezin en een leeg cola blikje een huisje om in te wonen.
Er is genoeg eten en ieder heeft een dak boven zijn hoofd.

Het kan.
Overvloed.

Wat als het nu ook al kan?
Houdt ons geloof in schaarste ons vast om vrij te leven en te geven?

Busstation

zie alles samenkomen
alle mensen
in elkaar gehurkt, voorover gebogen schuifelend,
in een hoekje alleen en met z’n twee kwebbelend
hangende gezichten en verwachtingsvolle gezichten
op een bankje
en het leven zit naast hen
net als het leven met hen hand in hand loopt
de sneeuw dwarrelt neer
uit lichtheid vanuit de hemel
naar de grond
de peuken bedekkend

 

 

De Wereld van het Geld
Geld van de Wereld

verlangend:
te leven in de stilte van het ogenblik dat niets nodig heeft
dat alles er al is
en dat wat wil komen, dat te verwelkomen
eenvoudig vrij
eenvoudig de ruimte om volledig tot uiting te komen, de uiting te zijn.

de realiteit:
de stilte van het ogenblik wordt verwrongen door het knarsen van tanden
die zingen van tekorten of dreigende tekorten
angst raakt en houdt de vrouw met warme handen tegen

´t lijkt de menigte niet uit te maken
dat de tijd vraagt om blijvende beweging
toen we stil stonden keken we ernaar
maar niet langer dan kon
bewogen we ons weer dienend in zijn straat

de klok
ik tik en trommel zelf wel
ik sta hier weer
opnieuw
even kijken
naar wat er kan

het boswezen schuifelt zich een weg door het bladerdek
op de vlucht voor houthakkers 
het zijn uilen
die hem uiteindelijk de weg wijzen

 

 

ik zie hem
ja natuurlijk zie ik hem
mijn ogen staan open
en vangen de wind die voorbij raast

ik zie hem
licht verbaasd
in de snelheid van het fietsende moment
staat hij daar
een blikje drinken in zijn handen, leunend op een auto
omringd door andere zondaggenieters verderop
ik zeg hoi en weet dat hij het is
hij zegt hallo en ik weet niet of hij mij nog herkent
onze wegen zijn gekruist.
even is er twijfel
vanuit verlangen naar vrijheid geboren
zal ik teruggaan?
Confrontatie
een menselijk gesprek
ter oplossing – oplossen –
om me veiliger te voelen, om de omgeving veiliger te maken?
mijn zenuwen zeggen nee.

Het is middag.
Ik wacht op haar voor de supermarkt
ik zie het leven dat om mij heen passeert en ik geniet
er komen auto’s aanrijden, mensen passeren
daar is hij weer.
Ik zie hem, voor de tweede keer vandaag
Moet ik nu dan toch actie ondernemen?
Is dat wat deze tweede ontmoeting van mij vraagt?
Moet ik mij laten horen?
Bij die gedachte springen de zenuwen op
is er ernst in mijn en zijn blik.
Hoe en Wat zal ik zeggen dan?
Dus bevries ik daar
en neem ik hem waar in zijn meest grijze gezicht
waar ik alle onheil uit geboren zie worden.

Ben ik nu bang voor hem
Ik wil niet bang zijn
Ik voel de mogelijkheid
veilig te verschijnen
mij overal veilig te voelen
in welke situatie dan ook
veilig in mijzelf, bij mijn emoties
de mens te zijn

Ben ik nu bang voor hem?
Of heb ik angst voor de angst
dat ik weer bevries
en als prooi gevangen wordt

Het leven geeft mij precies wat ik aan kan
---------------------------------------------------

vergeet wat hij al dan niet zou denken
vergeet wat hij al dan niet zou doen

alles is alles
en alles kent zijn reden
mensen die nare dingen doen
zullen nare dingen hebben meegemaakt
sta stil
dit is niet van mij
sta stil
en blijf erbij

behoed je niet
voor al je zorgen
er kan altijd van alles gebeuren.
-----------------------

Veilig verschijnen

Vrede in de wereld: een wereld zonder gevaar
Ik verlang ernaar
in een afstoten en angst begrijp ik niet waarom mensen elkaar zoveel pijn doen
oorlogen - waar de een vriend, de ander vijand is

In een moment van frustratie of woede
komt realiteit dichterbij
het is eenvoudig waar
donker en licht leven beide in ons

Oorlogen zijn niet anders dan een kleine onenigheid 
met groot speelgoed kan je groots spelen, met grote gevolgen
de kleine onenigheid heeft de oorlog in zijn oorsprong
wanneer iemand eist dat een ander iets moet opruimen
of wanneer iemand iets heeft gezegd dat de ander niet leuk vindt
het raakt ons
tussen macht en onmacht
varen we de rivier op

Als ik denk dat oorlog hier niet thuishoort
heb ik het mis
Pas als ik ‘de oorlog’ kan erkennen
in mijzelf en in mijn omgeving
kan ik verder.

Stukje uit een nieuwsbrief van vanochtend in mijn mailbox:

‘er zijn ontwikkelingen die ons allen raken,
maar die niemand echt kan overzien:
klimaat, migratie, technologie...

Deze complexiteit is geen fout in het systeem.
Ze is evenmin onwenselijk.
Ze is onvermijdelijk. Want:
Ze is eigen aan de natuur,
aan de werkelijkheid,
aan het leven zelf:
complex, gelaagd, veranderlijk.
Feitelijk is deze complexiteit
een neutraal gegeven
- gewoon zoals het is.’

Toch ervaren we deze complexiteit
vaak als een bedreiging,
waarop we slechts twee
- en allebei beperkte -
antwoorden lijken te hebben.

Het zijn reacties vanuit onmacht
dan wel onveilige macht.
Het zijn schijnoplossingen.’
TAOTRAINING

De twee reacties zouden als volgt zijn:
1. Stress (spanning, controle, overdrive)
>Vechten/vluchten/bevriezen
2. Schuilen in comfortzone
>terug trekken uit de wereld, een schijnbaar veilige bubbel

‘We zeggen néé tegen complexiteit -
maar ook tegen ons potentieel.’

In stress dragen we bij
aan de onvrede in de wereld,
door zelf onvredig rond te lopen.

In de comfort zone houden
we de onvrede in stand,
door ons eraan te onttrekken.
TAOTRAINING

Er wordt een derde weg gewezen: ‘I-kracht’

Ware Vrede komt niet voort uit strijd.
Evenmin uit terugtrekking.
Ze ontstaat uit iets dat
krachtiger is, en stiller:
uit zogeheten I-kracht.

We spreken van de I-kracht
(in het Chinees: Yi), omdat voor deze
wijze van aanwezig zijn
geen westers woord bestaat.

De I-kracht is een staat van zijn

die alert is én ontspannen,

die je dichtbij jezelf brengt

én in verbinding met 'de ander'
én in contact met het 'grotere geheel'
TAOTRAINING

een voelbare, lichamelijke rust
- midden in de complexiteit van het leven.
Deze rust is geen eindpunt.
Ze is een vertrekpunt.
Van hieruit kun je
alert & afgestemd deelnemen
(gezonde yang),
ontspannen en dichtbij jezelf
(gezonde yin).

Zo rijst het verlangen,
van veilig verschijnen.
Er worden trainingen aangeboden, cursussen, meditaties en meer.
Zal het niet opnieuw een vlucht worden? De onveiligheid te slim af te willen zijn?

Ach, het doet er niet toe
Ik wil de neutraliteit met mij meenemen
De dingen nemen zoals ze zijn
En wat mijn reacties dan al wel niet zal zijn
of ik zal vluchten, vechten of bevriezen
of dat ik mijn eigen luchtkasteel bouw,
zo zal het dan zijn

 

hij vraagt haar iets op te ruimen
zij zet in eerste instantie een stap achteruit
ze zal het heus opruimen
maar niet omdat jíj het vraagt

het is voor mij een drempel
haar ook zoiets dergelijks te vragen
de afkeur ligt op de loer
de vraag blijkt kwetsbaar
als je als persoon je afhankelijk opstelt
als je haar vraagt je verlangen te verwezenlijken
zij dreigt over je heen te walsen
in haar eigen tempo

´t overkomt op mij
dat zij niet luisteren wil naar mijn gelijk
waar ik haar onderdeel van maak
haar eigen weg volgt

het is haar kracht
dat zij als pion nooit door de ander verzet zal worden
zij zal haar eigen passen zetten
en het is haar gelijk

het is mijn valkuil
de ander verantwoordelijk te maken voor mijn ongenoegen
het is mijn valkuil
dwingend in mijn gelijk te gaan staan

kriebelige truien vertellen ervan
dat het anders kan
dat ik haar niet verzetten kan

pionnen moeten altijd zichzelf verplaatsen
soms gebeurt dat door de stem van de ander
soms klinkt de toon niet goed in de oren
al krijs je van de hoogste toren

Redder

op deze twee benen 
gegeven
naar voren kijkend
recht door zee
wiebel wankel
ik ben er nog steeds
wiebel wankel
ik loop door zee
ik vlieg rond de aarde
en ik smelt bij het stralen van de zon

de eeuwigheid dichtbij
van geest
zal het lichaam zichzelf nooit vergeten
blijf bij me
blijf bij me
ik vroeg het al die keer
blijf bij me
blijf bij me
vergeet
ik Ben
ik hoef
niet meer

 

Ongemakkelijke Mensen

Dat je even niet weet hoe je je dient te gedragen
Plots verloren in een nieuw ogenblik
Hoofd zoekt een uitweg
Lichaam probeert de kronkels van het hoofd te volgen
Hoekige bewegingen die kijken naar de ander

Soms ontmoeten Ongemakkelijke Mensen elkaar
niks aan de hand
Rust in het niet weten
alles vergeten
Komen we tezamen onder een hemel die toch wel glinstert
knipoogt
je toe

Bedenk je geen vaste Hallo te zeggen
Bedenk je geen vaste knuffels te geven
om haar te omzeilen
om een persoon te zijn die we nooit zijn
Anders was je hier niet.

Je hebt alles te wensen
nieuwe ogenblikken te trotseren
aan te meren,
in het lijf van nu.

Wat verlang je? Waar laat jij je stem horen?

Veiligheid? Groei? Welvaart? Stabiliteit? Verandering? Duurzaamheid? Gelijkheid?
Vrijheid? Onafhankelijkheid?

Veiligheid voor jezelf of ook voor de ander?
Groei van rijkdom in je portemonnee of van wijsheid in je leven?
Ben je bang om te vallen, om instabiel te zijn? Wat als je valt?
Waar wil je heen met de verandering? Wil je mooier liever jonger zijn?
Voel jij je eigen natuur? Hoe voelt dat dan?
Gelijken we niet allemaal op elkaar?
Vrijheid, waar kan je dat vinden? In de wolken?
Onafhankelijk zijn, van wat of wie? De sterren en de maan? Wil jij alleen maar op je twee eigen benen staan?

Politiek brengt verlangens omhoog
en tegelijk angst
dat daaraan voorbij wordt gegaan –

Angst voor de Ander 
die zich in 't kwade beweegt of die voor 't kwade kiest
Angst voor de toekomst
voor de infantiele ondergang..

en de tijd loopt rustig door

we ontmoeten haar vanzelf

 

Liefste bos
sparren, dennen, lariksen, berken, hazelaars, eiken, beuken
zacht mos en ruw boomschors
glinsterende vallende waterdruppels en felgekleurde paddenstoelen
waar ga je?

Bulldozer-sporen kris kras
jij was hier
afgeknapte takken hier en daar
kale grond in verdriet
Snelwegen door de rust van ooit

Bomen staan met de helft minder hoog te tooien
het licht dendert binnen
de tijd van dwalen en ontdekken vergeten
gaan we eraan?
alle bomen te gronde?
De frietlucht van de fastfoodketen doet de deur open

Blauwe strepen op de lichamen doen me wantrouwen
in gedachten zie ik mannen in groot gevaar hun werk doen
vast van geen kwaad bewust..
’t zou wel gewoon weer een werkdag zijn
waarop leven wordt omgegooid
waarop rust wordt verstoord
de bodem doorboort
van de zwaarte van het leven dat we achterna jagen
kunnen we het zelf nog net dragen
De vogels vliegen op 

Wat zijn we in Gods-naam aan het doen?
‘T is vast dat we vergeten zijn dat we zelf God zijn..
Harde lessen van stommiteiten die we blijkbaar moeten ondergaan
Tussen de drukte van het leven door kunnen we even ademen
Logisch dat ons gezonde verstand elders woont
vermoeide ogen kunnen niet zien
De verdovingspijlen werken door
we zien het niet
we horen het niet
onze dagdagelijkse problemen overstemmen het oergeluid wat kraakt van wanhoop

Wie houden we voor de gek?
Alcohol, harde muziek en roken
dat we de pijn niet voelen
dat we onze eigen pijn niet onder ogen hoeven te nemen
durven we onszelf niet te zijn?

De wereld gaat naar de klote
We werken onszelf naar de klote
en – tegelijkertijd wordt er een kind geboren
Nieuw leven en oude gewoontes kruisen elkaar ieder juist moment
hoopvol begin
frisse moed
heldere ogen
zingt het kinderlijke lied van moeder natuur

De lieve economie zal altijd om meer blijven vragen
en onze kwetsbaarheid kijkt verloren
wel, zing
De haast rent ons allen al voorbij
denken we die ooit in te kunnen halen?
Wil je blijven rennen?
Je put jezelf uit.
Kijk nou zelf.
Waarom, waartoe, waarvoor?
Ga zitten waar je zit
en verroer je niet
houdt je adem in en..

aanschouw.

wat wil je doen vandaag vanuit lichtheid geboren?
Neem de rust te kijken om je heen
Ik weet dat je eigenlijk geen tijd hebt
Ik weet dat je eigenlijk vastzit
Zou het echt een verloren poging zijn?

Als je het niet vinden kan, dan was je op zoek
Weet dat de terugkeer nabij is bij het herladen van uw leven
In de leegte van een nieuwgeborene is er nog niks bepaalt
De wereld ligt aan je voeten - die ooit in de modder huppelden
Je bent het toch niet vergeten?
‘T zouden slachtoffers van de tijd zijn geweest

ik zou je god-niet-vergeten willen vragen
de stilte in jezelf te zoeken
Ergens moet er toch een gaatje zitten?

Als je enig idee hebt dat je verschil kan maken in zien en zaligheid
Als je enig idee hebt waar de passie raakt
volg het dan
Volg een kraakheldere pad 
Mogelijk beschaduwd door onzekerheden uit het niet-wetende-woud
Men kent vertrouwen. 

Als je totaal verloren bent
Ga dan zitten
en verroer je niet
houd je adem in
en adem zachtjes uit.
‘Tis dat wonderen bestaan.

De vliegenzwam onder een Amerikaanse eik
Zij groeien samen

Amanita muscaria
(Muscaria = vlieg)

De witte stippen (velumresten) werden vroeger gemengd met water en als vliegenverdelger gebruikt door veehouders.
De vliegenzwam is niet eetbaar

 

 

Herinnering aan opa & oma's tuin

 

Verslaafd aan Mogelijkheden
ik draai hier een steen om en kijk daar om de hoek of er nog wat ligt.
In de krant lees ik dat ze daar iemand zoeken en van horen zeggen is er daar ook nog wat te doen. De mogelijkheden blijf ik lichtvoetig achterna jagen.
Tot het begint te duizelen.
Ik snap eerst niet van Hoe
/



De Mogelijkheid

De Mogelijkheid
danst in haar mooiste licht
in haar mooist -moog’lijke licht.
Speels trekt ze zich naar me toe.

De Mogelijkheid
weet mij hier te vinden, naar daar te kijken
Hier voelt alles pluis en
daar weerklinkt een stem
van geen geruis.

De Mogelijkheid
ze raakt me net niet aan
ze zet me net niet op de grond.
en ze stroomt net niet vanuit mij.

Ze is stil en veilig 
Ze is nabij
Ze gaat niet over mij.
Ze raakt iedereen.
En ze vergeet iedereen.

Toen ik zei,
dat ze hier toch echt niet moesten kijken
Hier was niemand,
daarvoor moest je verder reiken

Verder reiken dan de horizon lang is
Verder reiken dan de roofvogel vliegen kan
Hij had al zijn muizen al gevangen
Hij liet mij achter in verlangen
En ik droomde daar over de mogelijkheid
Nooit los of vast
Geheel alles voorbij.

Ik zal

luisteren naar dit Leven
dat mij tegemoet komt

Niets dat werkelijk is kan kapot

Alles is er om mij te dienen
------------------------------------------

Het gebeurde dat ik wakker werd
en geen adem kon halen.

Ze stond aan de overkant
en ik kon haar alleen maar in volle kracht bij me roepen
in een geluid dat leek op een schreeuw die haar weg niet kon vinden
die verdwaald was in het diepe woud
waarvan de wegen bijna geheel gesloten waren.
Het was pikkedonker.

Ze was tientallen seconden onbereikbaar
De poging naar haar toe te komen
was groot en ongelooflijk
Wát gebeurt er?!
Ik kreeg geen adem en ik kon niet bedenken hoe iemand me kon helpen.
Ga ik nu dood?
Dat kon toch niet zo zijn?
De alertheid van geest kon het niet geloven.

De grootsheid van de Wil had haar gebracht
Ze was weer bij me
Ik had mijn verloren schreeuw gehoord
en ik rits de tent open
Frisse lucht en
zij waren wakker geworden.

Ze stonden me bij
in vragen probeerden ze de situatie helder te krijgen,
rust te brengen..

Het was eerder gebeurt
Wel, niet in deze intensiteit
Ik kon er toen ook al weinig vat op krijgen
Wat gebeurde er in het lichaam?
De poortwachter van de luchtpijp in slaap gevallen?
Iets kon zijn weg niet vinden..

Ik zit voor mijn tent
De druk op mijn borst
aanwezig
De prikkel adem te halen
afwezig;
of, in ieder geval, bijna onmerkbaar klein.

Ik durfde niet te gaan slapen
De gedachte dat dit lichaam niet haar adem ging halen
dat de geest ervoor wakker moest zijn.

Mijn slaapmatje en slaapzak verhuisden naar hun tent
Ik mocht tussen hen in liggen
Ik hoorde hoe hun lichamen ademden
en bleef daarin wakker, mijn eigen lichaam voelend
Soms dummelde ik weg, sliep even

De ochtend kwam
en ik leefde
nog steeds

Wat wilde deze nacht mij vertellen?

 

Ze heeft een tas vol
kadootjes mee
en geeft me er elke dag een.

Weet jij of elke vlieg een eigen gezichtje heeft?
Ze lijken allemaal gewoon zo op elkaar
alsof elke vlieg gewoon Vlieg is.

van het één 
komt het ander
en zo gaat het door

 

Het onderzoek der Liefde
Het blijft doorgaan
En ik neig harde metten te slaan
Zus of Zo
De fragiele gevoelens voorbij te lopen
die de traagheid bij haar draagt.
-
Rust maar
Neem de tijd
De traagheid wil je kennen
laat je kennen
te kennen dat jij de zachtheid ook in je draagt
Ze vraagt je naar voren te komen
Verdedigingsloos
Broos

Schommelen in de tijd

De tijd van het niet-weten

wat te willen
wat te doen
waar te bewegen

Geïsoleerd van de wereld
En tegelijk, in de wereld

Eenzaam in gedachten
Eenzaam in het zoeken
Het idee van iets moeten bereiken
Iemand moeten zijn
De fakkel moeten dragen

Bang om achter te blijven
Alleen, achter te blijven
Dat de rest alles al op orde heeft
Floreert.
Dat de uitrekking van frisse ochtenden verleden tijd is.
-
De tijd van overgave

De inspanning van het lichaam
brengt haar naar de aarde
verzwaart haar spieren
laat haar neerdalen
De geest volgt
gaat vanzelf liggen
Hier ligt de aandacht
Van stil gewaarzijn
Stil laten zijn
Hier ligt de voedingsbodem
van het Fijne Zijn.

Tis dat je helemaal niets moet
Tis dat het allemaal vanzelf gaat
Werk samen, leef je uit, beweeg voorts
en de volgende beweging valt je tegemoet.

De grenzen van liefde
de openheid en geslotenheid van een relatie

De wereld is groots
en we kijken de grootsheid aan

We lopen door de wereld van saaie woonwijken, onontgonnen gebieden, woestenijen en romantische wateren.

De wereld van saaie woonwijken steken we in vrolijke passen over.
Dat het grijs buiten is, doet er niet toe
Gemakkelijk in elkaar opgaand, genieten we van de ondergaande zon die door de ramen van de stenen gebouwen neer valt..

De onontgonnen gebieden bieden plaats de ruimte te verkennen
wat er is en wat er niet is,
wat er niet is, dat zullen we nog wel tegen komen
in de woestenijen
De leegte prikt soms in de ogen
of nodigt uit tot een gulle lach

In de woestenijen kijk ik om mij heen
wat woest lijkt dat!
maar wat stil kán het zijn
als ik de liefde in mij draag

Als ik de woestheid geloof hoor ik de schreeuwende kraaien over vliegen
probeer ik ze achterna te gaan en te vangen
Ik wil niet opgegeten worden
Ik wil mij niet laten onderwerpen
Ik zal mij groot houden
In woord en daad

Als ik de woestenij geloof zal de schoonheid zich hier ook schuilhouden
mijn oog valt op zijner glinstering
ik dans met de zon
en ik wil het licht niet stoppen
ik voel het door mij heen stralen
en ik kan aan niets anders denken

Het licht draait alle kanten uit
En ook hij raakt betoverd
door háár glinstering

We kijken beiden een andere kant uit
de liefde vergroot
en verkleint hetzelfde ogenblik
Verderop zien we de wateren stromen
Het lijkt zo ver weg van hier
De woestenij houdt zijn verwarring op ons na

De Romantische Wateren fluisterden altijd al
dat de liefde geen grenzen kent
Maar, waar lopen we dan op?

De onzekerheid kijkt me aan
vraagt of ik ook buiten wil komen spelen
Ze nodigt me uit
de kraaien te verlichten
de glinstering te zijn.



Hard verdriet

Verdriet verandert de huid in een harde muur
De frisse lucht kan haar niet meer strelen
en de zoete geur van de bloemen is totaal vervlogen

Boosheid en frustratie wervelt rondom
kilheid doet het vuur vergeten
Het wordt koud.
De mensen om mij heen rillen
en ik wil gillen

De stem blijft rationeel door ratelen
Het verdriet is verhard
En, ik weet het.
Ik weet het.

Het kleine meisje wil huilen
maar de muur laat het niet toe
Ze doet zo haar best
de muur blijft roerloos staan.

Ze vraagt om de sloopkogel
om haar muur zo te kwetsen dat het wel in moet storten

Zijn ogen zoeken
Mijn ogen doorboren
Zíjn ogen breken

Hij geeft het op
Ik moet de muur zelf maar afbreken
Ik zie het ook in
Het is goed

Dan spreekt hij plots het kleine meisje aan
die hij achter de muur ziet staan
In tranen loopt ze dankbaar naar hem toe
Eindelijk, ze is gezien
en daarmee, de muur verdwenen.

Rust wedergekeerd

Wervelwind voltrokken
De rivieren volgelopen
Armen om elkaar heen geslagen
Terug op de voeten geland
Waar waren we toch ooit beland?

Intuïtief

Zacht

Stil

Mens

Ik Wil

Vrij

Totaal

Kracht

Straal