Het is de tijd dat de ganzend gakkend overvliegen

dat de ochtend de mist raakt in haar frisse oranje nevelen.

Het laatste gras is gemaaid

en in de bossen zijn de paden nóg zichtbaar.

Wel, de bladeren beginnen een voor een te blozen.

Ruik eens.

De tijd komt dat ze hun verblijfsplek opzeggen en zich overgeven aan het lot van hun bestemming.

De eerste kastanjes liggen al te pronken op de grond.

De teunisbloemen haasten zich niet en laten hun laatste bloemen aan de wereld zien

en de zonnebloemen zijn het licht zelve.


Neem me mee in uw kern

Neem me mee naar binnen en omhul mij in de koude nacht

met uw deken van geborgenheid en mystieke kracht.

Laat mij uw kennen, bron van kracht.

Sta mij toe, sta in mijn kracht.

Het is het leven dat lacht.

 

Ze vroeg mij of zij ook niet toevallig mijn blog zouden lezen.
Zij dacht namelijk, dat wát ik over hen had geschreven, dat ze dat niet leuk zouden vinden.  

Die gedachte was mijzelf ook al eens gepasseerd – en ik had ‘em uiteindelijk laten lopen.
Nu zij erover begint krijg ik even de neiging om alsnog terug te lezen wat ik geschreven had. Was ik nauwkeurig genoeg geweest? Moest er iets veranderd worden om misvattingen te voorkomen?

Wel..
Ten eerste, misvattingen zullen altijd plaats kúnnen vinden.
Wat ik schrijf, komt uit mijn belevingswereld.
Jij die dit leest, leest dit vanuit jouw belevingswereld.
Hoe die werelden van elkaar verschillen, dat weten we niet.
Dát ze verschillen, kunnen we wel stellen.
Met dit gegeven kunnen we misschien wel concluderen dat misvattingen helemaal niet benoemenswaardig zijn, omdat ze eigenlijk continu aanwezig zijn. Want, wat gebeurt er tijdens het lezen?
Twee belevingswerelden ontmoeten elkaar hier op stukjes tekst. De ene wereld kan de andere wereld niet volledig binnen treden, enkel naderen. In dit gegeven zullen ze elkaar altijd een beetje ‘misvatten’.
De ene wereld botst tegen de andere wereld. Een paar stukjes van die twee werelden kleven aan elkaar vast en daar lijkt (be)grip te liggen. Hoe groot dit aandeel van be(grip) is zal misschien per interactie verschillen.
Enfin. <>
 
Belangrijker in het vraagstuk van het schrijven:
waartoe dient deze blog?
Waarom schrijf ik?

Het zijn telkens weer neerdalingen uit een binnenplaats.
Ik wandel door deze wereld en wil daarin mijn eigen waarheid aankijken.
Voorbij het goede en het foute.
Voorbij de namen van de personen.
Voorbij de tijd.

Ik schrijf voor mezelf.
Al jaren schrijf ik schriftjes en boekjes vol.
Ik schrijf, omdat het voor mij een middel is om mijn ervaringen te verwerken.
Om gedachtes over situaties een plaats te geven. 
Zo kan ik in het Hier & Nu zijn. 
_

Mijn eerste dagboek, een roze Diddl-boekje, heb ik helemaal verscheurd en in de container gemieterd. Mijn geheimen waren niet veilig, mijn lieftallige zusjes hadden destijds dat dagboek gelezen. De latere schriftjes-dagboeken verstopte ik, soms zo goed dat ik ze zelf niet weer kon vinden.Voorin de schriftjes stond meestal de vraag of mijn privacy gewaarborgd kon worden, soms op een lieve manier en soms wat meer afschrikkend.

Eens was ik een blog begonnen, ‘hello deer’ heette het, met een hertje als logo.
Wat ik daar precies postte, weet ik niet meer. In ieder geval was ik op zoek naar interactie met de lezer. Dat is niet zo van de grond gekomen als ik toen gewenst had. Daarmee is de blog al snel onder het stof geraakt en haalde ik mijzelf snel weer uit de schijnwerpers van het internet. Wat dacht ik wel niet, dat iemand op mijn onprofessionele ongestructueerde boel zat te wachten?

Oké, dat was toen.
Deze blog is anders.
Verwachtingen van de blog heb ik niet.
Verwachtingen van de lezer ook niet.
Soms krijg ik dan toch reacties en dan is de stilte van het papier plots vervlogen.
Waarom ik de woorden op internet plaats en niet gewoon in een schriftje is mij niet helemaal duidelijk.
In ieder geval leek het mij een uitdaging om vrij te schrijven- 
om in plaats van woorden te verstoppen, ze de ruimte te geven. 
En zolang ik er plezier in heb ga ik daar vrolijk mee verder..
-

Verder met kijken en vragen.
Waarom mensen handelen zoals ze handelen
en
Waarom mensen zijn zoals ze zijn

Het is een lopend onderzoek.
Met de liefde als hypothese.  

 

 Hij hoopte dat ik níet zou denken dat hij gemeen is naar zijn kinderen.
‘Misschien lijkt dat zo, maar het is gewoon wat spelen.’
Is het nu aan mij om hem in dit idee gerust te stellen?

‘Nee hoor, dat denk ik helemaal niet.’

Maar dat zei ik niet.
Want, het gaat er niet om wat ik vind, het gaat over wat hijzelf vindt.
Waarom denkt hij, dat ik deze gedachte over hem zou denken?
Vindt hij zichzelf gemeen?

Ik vraag hem wat voor een verschil het voor hem zal maken wanneer ik deze gedachte zou denken?
Het zou niet de waarheid zijn, toch?
Nee nee, maar tóch zou hij het jammer vinden.
Tja, 't klinkt logisch: liever dat mensen je een toffe peer vinden dan een gemenerik.
Maar doet het er werkelijk toe?
De wereld wordt er niet anders op – jij blijft gewoon hetzelfde.
Het valt ook niet aan te sturen wat anderen over je denken, tenzij je je gedrag erop gaat aanpassen.. (wie houd je dan voor de gek?)
Wel dan, al trek je je liefste gezicht, kunnen mensen je alsnog een zuurpruim vinden. 

Waarom zijn we zo geneigd ons aangedaan te voelen over wat de ander van ons denkt?
Geloven we zelf niet dat we goed zijn zoals we zijn?

- Men ziet enkel zichzelf in het gelaat van de ander - 

_

Wat als ik hem had gezegd dat ik een mens zie met een groot hart vol liefde?
Zou hij het kunnen aannemen?
Zich zijn eigen liefde te herinneren?

__
’T zou ongenuanceerd zijn te stellen dat hij totaal geen nuance kent.
De nuance valt hem gewoon maar weinig toe.

Het is snel zwart óf wit.
Geel of groen.
Het is iedereen óf niemand.
Het is goed óf slecht.

Voorbij de nuance gekeken zien we iemand die heel duidelijk kan vertellen wat hij vindt.
Je kan het er mee eens of oneens zijn.
Doet er niet toe.
Zijn zienswijze op de politiek, landen, mensen, voedselindustrie etc etc - ligt binnen no-time klaar.
Voordeel is, zo zie je goed dat oordelen hoe dan ook spoorloos zijn.
Zorgvuldig overdachte oordelen lijken soms nog ergens heen te rijden.
Je volgt ze, pakt ze vast en gaat erachter staan.  
Die spoorloze oordelen kan je direct aan de kant schuiven.
De oneindige ruimte tegemoet _
Eenmaal doorzien kunnen dan de zorgvuldig overdachte oordelen ook mee in de prullenbak.  

 Waar ga je heen?

De eerste twee van de drie weken hier als workawayer liggen alweer achter mij, binnen in mij-
Ik ga voorts -beweeg mij tussen de deeltjes door in tijd en ruimte
Het zijn warme wolken die bij de buren uit de schoorsteen ontsnappen
_

De voortschrijdende pas
wil wel eens weten hoe laat het is,
de volgende afslag nadert..
Wel, ’t weet ’t nog niet
Of wel, ’t weet ’t wel – ‘t wil gewoon méér weten<>

Het hoofd legt de boel op de operatie-tafel-
Opereren doet het hoofd graag

AFSLAG E206:
Een nieuw workaway-adresje met nieuwe gezichten en geluiden.
Het internet wordt afgestruind-
er zijn een paar favorieten,
toch, de vingers bewegen zich nog niet naar de actie.
Ze kijken naar de andere kant
alsof ze weten wat er aan de andere kant van de weg te bewegen valt..

AFSLAG A606:
ze weten ’t wel, want het is met roze letters aangegeven
de vertrouwde muren die ons allen samenbracht
Daar waar de muren nu nog overeind staan, over een tijdje plat liggen.
De schaar vraagt ‘voor hoelang?’ ’T moet toch weten wanneer het moeten knippen?
en de hamer wil weten ‘wat ga je daar met je tijd doen?’, anders gaat de hamer echt niet op de spijker slaan..

Het hoofd bestuurt de schaar en de hamer
Maar theedoeken ontvouwen zich als vanzelf.
Deze theedoek ook.
En roze theedoeken vooral

De zon komt op
De afslag doemt vanzelf op uit het ochtendgloren
en neemt mij mee bij het avondfluiten.

er is wind en alles is goed - gezind

De serieuze tonen van de bonkende meneer geven we met alle vreugde een ongelofelijke peer.
Wauw wat groot!!, zegt de meneer.
Ongelofelijk!!

Maar natuurlijk is het vandaag een mooie dag om te dansen!
Maar natuurlijk is het vandaag zo’n dag voor zo’n ongelofelijke peer!

Wel, wees vrij en voel de zon op je huid.

Ik ben net klaar met tandenpoetsen en wil de trap naar beneden aflopen.

'How are you?

Hij vroeg nét nog hoe het met mij ging-
welnu-, wilde hij gewoon even wat delen?
‘Did you see my room?’



Zijn verhaal

Er hangt een potlood-tekening ingelijst aan de muur.
Gemaakt toen hij 16jaar was.
Er staat een schaars-geklede vrouw afgebeeld met enorme ronde borsten. 
Op een cheeky manier staat ze voor een skelet geposeerd.
Op de muur in de tekening zie ik een kettingzaag, en een paar duistere ogen en mond.
De schaarsgeklede indringend kijkende vrouw zou ‘Lady Dead’ zijn, uit een duistere comicreeks.
De tekening was een challenge van een vriend om te kijken of hij kon tekenen

-

Met een 50kg vest ging hij vorige week naar zijn werk.
Waarom? vraag ik.

EER
Eer naar God, naar zijn familie, naar zijn andere collega’s, naar zichzelf.
Een offer voor eer.

Ooit heeft hij de vader van zijn toenmalige vriendin zijn woord ergens op gegeven..
En tot de dag van vandaag heeft hij het nog niet voltooid zegt hij.
Er hangt een spanning rond het woord-
niet wetende wat het is..
En, hij houdt zich-  aan zijn woord
Het woord is alles.

Hij leeft voor God.
Hij leeft voor zijn vrouw, voor zijn familie.
Hij leeft vanuit het idee van het offer.
Hij wil werken tot hij erbij neervalt,
zonder pauzes, alsmaar doorgaan, tot het bittere eind.
Hij ziet zichzelf als Jezus.

Alle hero’s waren intelligent, zegt hij.
Alle hero’s zijn op heroïsche wijze gestorven.

Voelden de hero’s zich gezien door de ander?
Of voelden de hero’s zich alsof ze een alien waren op deze planeet en snakten ze naar begrip?
Snakt hij naar begrip, naar liefde?

Hij zegt alles te hebben,
maar één ding ontbreekt
Een vast contract.

Het klinkt misschien luchtig,
maar ernst klinkt diep in zijn ogen door.
Stabiliteit in inkomen, zekerheid- het lijkt hem de zuurstof te moeten geven die hij nodig heeft.
De zuurstof waarmee hij zichzelf, maar ook zijn familie kan voeden.
Heeft hij anders voor zijn gevoel gefaald?
-

Wil je gelijk of geluk?

Zijn ogen staan soms zo groot-
Ik weet dat alles liefde is,
welnu: het niet gezien voelen, verdriet, woede- straalt als een enorme felheid uit zijn ogen.
Zijn woorden zijn zo vast dat ik even bang ben wat voor daden daaruit kúnnen komen.

Zijn woorden zijn zo vast gericht op het gelijk willen krijgen, het gezien willen worden
dat het geluk niet anders kan dan ver aan de overkant te blijven dobberen..