De schreeuw heeft haar verlangen geraakt.

Ik pak mijn tas en ga workawayen.
Alleen.

 

Ik wenste een huisje te betrekken.
Daar waar ik kan zijn.
Waar ik uit het raam kan kijken en de mensen voorbij zie lopen.
Waar ik uit het andere raam kan kijken, daar het roodborstje op een paaltje zie.
Waar het stil is en waar soms muziek klinkt.
Soms is er iemand op visite en soms staat de voordeur open en waait er wat binnen.

Dat huisje
dat ben ik.

-
 
Misschien wilde ik het verlangen niet horen.
Drukte ik het in een hoekje.
Maar wat zoek-je?
Ja die stem die in dat hoekje van zich laat klinken..

Het idee om met z’n drieën iets te huren voelde goed:
samenwonen met twee hele leuke mensen.
Twee mensen die mij doen lachen, inspireren, thuis laten voelen.
Het zou een veilige haven zijn waar ik mij kan terugtrekken.
Mijn weg om te leren zal ik wel vinden tussen het werken door dacht ik.
Maar, het huis liep weg
en andere huizen kijken schuw een andere kant op.

De schreeuw heeft haar verlangen geraakt.

Ach, tis zo dramatisch niet.  

Ik heb er veel zin in.
Dat is reden om gewoon te gaan.
En tegelijkertijd kan ik er dus heel dramatisch over doen.
Er zijn heel veel leuke mensen op aarde,
maar hij is daar wel eentje van die mij zeer dierbaar is geworden.
Ach wat wil je als je samen zo nu en dan op twee benen loopt?

Soms voel ik mij een alien op deze planeet.
Kijk ik om mij heen en denk
wat gebeurt er allemaal in hemelsnaam?
Andere momenten neem ik alles waar en is dat het-
de waarneming vliegt voorbij en laat een glimlach achter.

Ik voel mij begrepen door hem, gehoord, gezien en geliefd.
Ene hij zei dat we in een vorig leven Vikingbroeders waren 
en ene zij zei dat we eens vader en dochter waren. 
Welja.. dit leven zijn we elkaars geliefden.
Ik houd van hem met heel mijn hart
en de gedachte dat onze wegen zouden scheiden laat tranen over de wangen rollen. 
Al is het misschien voor maar even en zijn we alsnog bij elkaar in de buurt.
Toch, dramatisch kan ik erover doen.
Dramatisch zijn de gédachten.
De gedachten die we allang hadden gepoogd naast ons neer te zetten,
gesteld dat we twee individuen zijn die allebei hun eigen pad bewandelen.
Dat we dat tot nu toe samen deden, kent niet de eeuwigheid toe.
We zijn niet getrouwd, want wie houd je voor de gek?!
We hebben ook géén relatie, want wie houd je voor de gek?!

:we hebben helemaal niks en daarmee alles.
-

Misschien moet je er niks van hebben, van dit soort open stuurloze ideeën. 
Wel... je hoeft er ook niks mee te hebben.
Ik rijd op mijn stuurloze fiets en jij op jouw fiets.




de liefde = oneindig
de liefde fietst voorbij wat we zeggen
voorbij wat we deden
en voorbij wat we verkondigen
laat ons niet zondigen!
enkel in vlammen te verhitten
in het moment dat we nu leven
is liefde alles wat we aan eenieder kunnen geven


--
Elke dramatische gedachte die opkomt, nostalgisch, van hoe fijn het was of hoe fijn het zou kunnen zijn, samen >
Floep. In de prullenbak.

Dit besluit is nu. En elk moment dat volgt komt als vanzelf.
Hij gaat weer fietsen met de fietscaravan en ik workawayen in Nederland-
tot het tijd is voor weer iets anders.
Zo gaat het altijd. 
Ik laat mij verrassen. 
Het leven is een ontdekkingstocht
en ik ben eraan verknocht.
------------

 

Is het een schreeuw om naar buiten te komen?

Naakt, zonder verhalen,
daar sta ik dan, alleen.

De bijsluiter hadden we niet gelezen.
Wat doet dat met een mens als je lange tijd heel dicht bij elkaar leeft?
----

Hier volgt een terug-in-de-tijd-aftreksel:

Fris afgestudeerd staan we met onze rugzakjes klaar om het leven eenvoudig maar gewoon aan te gaan. Back2Basic. Wat heb je als basis nodig in het leven? 
Met de bus vertrekken we naar het zuiden, België.
Een perma-cultuur gemeenschapje met vrijwilligers.
Bijna een jaar lang slapen Lars en ik elke nacht bij elkaar op een kamertje in een omgebouwde schuur. Op dezelfde tijd gaan we naar bed en ook tegelijk lachen we het zonlicht weer toe.  
We werken in de tuin, bakken pizza’s en verkennen de omgeving.

Na drie seizoenen hebben we de horizontale lijn van het praktische verkend
en ontstaat er een verlangen in ons beiden naar het verticale.
Het geestelijke onderzoeken, daar de basis in vinden. 
Wie ben ik?

We vertrekken met z’n twee naar Zweden.
Een spirituele community.
Elke dag klinkt om 4:00 de bel en om 4:30 zit iedereen in een wit gewaad bijeen voor de ochtendmeditatie met thee-ceremonie. 
Er wordt gezongen, gewerkt aan de bouw van een groot verblijf, heerlijk gegeten en samen naar films gekeken. 
We kleden ons drie, soms wel vier keer per dag om. 
Van wit gewaad naar gekleurd gewaad naar werkkleding en dan weer naar gekleurd gewaad.

Na twee weken horen we allebei de stem die zegt dat hier onze uitdaging niet ligt.
Het leven is een groot geschenk om te ontdekken, niet om in te dekken met rituelen, patronen of heilige guru’s.
Het is aan onszelf de weg te vinden. 

Een oud schoolgebouw zien we online staan.
Als een magneet worden we ernaar toe getrokken.
Op eigen benen in de grote-mensen-wereld spelen.
Een baantje hier en experimentjes daar.
We stáán op eigen benen,
maar vaak op maar twee benen- twee benen voor twee mensen.
Zouden het er twee te weinig zijn?

We delen een klaslokaal dat ons huisje wordt.
We staren uit het raam, wandelen hand in hand door de bossen en we frustreren ons aan elkaar.
We vertellen elkaar hoe het was op ons werk.
We slapen elke nacht samen.
Wanner we niet hoeven te werken, worden we tegelijk wakker en eten we samen ons ontbijt.

Hij heeft een idee om rond te trekken.
Voel ik er ook voor?
We schudden de hand op de fietscaravan.
Met z’n tweeën zoeken we het uit en begint de bouw.
We fantaseren over hoe het zou zijn.
Misschien zouden onze wegen wel even splitsen als de een rechts wil en de ander links.
En ja, twee karretjes betekent dat we elk apart zouden slapen.
Misschien wel goed ook, dachten we,
inmiddels gewaar van de samensmelting.
We vertrekken en onze wegen scheiden zich niet.
Soms hadden we het er wel over.
Ik was degene die de puntjes vaak op de kaart aan het planten was
en voor hem voelde dat dan soms onnatuurlijk.
Dat hij zijn eigen energie niet volgen kon en tegelijkertijd het puntje op de kaart wél zag zitten.
------

De fietstocht is rond.
Twee weken passen we nu op een kat en een huis.
Dat huis zal niet weglopen.
De kat komt binnen wanneer het hem schikt.

De tijd vliegt hier net zo hard als onderweg.
Mijn voeten lopen direct het bos in.
Ik voel mij vrij in de sprekende stilte van de natuur.
Bij de bieb haal ik een stapel boeken over biologisch boeren, de kracht van planten en iets over illusies.
De cursus in wonderen lees ik elke dag en beoefen ik.
De kracht voel ik stromen.
En ik merk dat ik heel graag mijn passie wil verkennen.
Die twee benen die ik heb gekregen, kan ik daar goed voor gebruiken.

Zojuist luisterden we weer naar een podcast van Omdenken.
Zij sprak over het probleem dat ze niet kon kiezen en iemand anders over het probleem dat ze niet weet wat ze wil.
Omgedacht viel het op zijn plaats dat ze juist heel goed wist wat ze wil,
het had namelijk geleid dat ze hier stond om een nieuwe keuze te maken.
En bij de ander viel het op z’n plek dat haar keuzes helemaal niet succesvol hoefden te zijn.
Ze hoeft haar best niet te doen. Ze hoeft niks te willen. 
Het is al goed zo. 

In het niet-weten kan de toekomst nog van alles worden.
Dat is fantastisch en eng tegelijk.

Met de terugblik van ons samen-zijn zien we in dat we erg veel aan elkaar geplakt waren.
Tja, we delen dezelfde interesses en vinden elkaar leuk. 
1+1 wordt plots 1. 

Onze hoofden vieren hoogtij met dat wij nu ook voor een nieuwe keuze staan.
Waar gaan we heen?
Wat wil hij? Wat wil ik?

Het besef is daar, dat we ons bevinden in de gevolgen van ons tweebenig-bestaan.
Het is de schreeuw die plots nu ontsnapt.
IK WIL ALLEEN ZIJN.
woej het waait zo over de schutting

De kern van ons zijn vraagt om zijn eigen weg.
Om dat toe te laten, moeten we ons daarvoor van elkaar scheiden?
De radicaliteit daarvan doet het hart nog niet warm voelen.

Kunnen we elkaar als huisgenoten ontmoeten?
Huisgenoten die elk een eigen ritme kennen.
Waar we onze eigen slaapkamer hebben en onze eigen boodschappen doen.
Puur om de twee benen te voelen die we elk afzonderlijk hebben gekregen.
Dat gesmolten samen-zijn heeft alle spiegels voorgehouden die er te vinden waren.
Spiegels die soms voelden als doornen, waar ik enorm dankbaar voor ben.
De doornen wilden de illusies doorprikken, als ik dat toestond werd de lucht helder blauw.
Wel nu is het tij gekomen de spiegels te doen breken.
Het is tijd om mijn tweebenige koers te varen
en hij de zijne.

-Shall be continued-

 

 

Een thuis waar ik mij kan terugtrekken.

Een thuis waar ik mij kan terugtrekken.

Ik wens een huisje te betrekken.
Daar waar ik kan zijn.
Waar ik uit het raam kan kijken en de mensen voorbij zie lopen.
Waar ik uit het andere raam kan kijken, daar de bloemen en het roodborstje op een paaltje zie.
Het is er stil en soms klinkt er muziek.
Soms is er iemand op visite en soms staat de voordeur open en waait er wat binnen.

Ik heb een eenvoudig bureautje.
Daar ligt mijn waarnemingen-boek en mijn natuur-studieboek.
Mijn laptop ligt eronder.
Soms ligt er wat te drogen.

De koelkast koelt zelfgemaakte gezonde voedselwaren.
En een plankje met fermenteer-experimentjes .

Wil ik wat leren,
dan zal ik mensen vragen of Soms een weekje een andere plek verkennen.
Of ik spring op mijn fiets, vandaag.

Dit kan het zijn,
dat kan het ook zijn.
Eigenlijk hoeft het nergens aan te voldoen.
Wanneer de lucht niet op de grond valt,
zal elke vorm die het krijgen gaat, groeien.

--
Vanochtend voelde ik mij opgesloten.
Ik kon niet vinden waar de deur op slot zat.
Ik wist dat als ik ging fietsen de deur vanzelf open zou gaan.

Hing het al in de lucht?
De wolk die ons de Nee kwam brengen.
Zojuist zat ik nog op de bank te kijken naar vacatures.
Een fulltime baan, ik zou het wel willen dat ik het zou willen
Maar ik wil het niet..
En dan de part-time baantjes,
ik zou er vast mijn weg in vinden door het gewoon te ervaren
en mij dan mee te laten stromen.
Als de stroming te hevig is val ik vanzelf in een fijne zijstroom die bij mij past.
Ik zal werken om het leven te kunnen betalen.
Maar liever leef ik en betaalt het leven zich vanzelf.

Het is een Nee
Het huis gaat naar de andere partij.
Het schilderij is plots opgelost in een wit canvas.
Ik staar even naar de leegte.

Ik wil buiten zijn als de zon schijnt
en naar binnen kunnen trekken als het regent, sneeuwt of donker wordt.
De planten die naast mij groeien wil ik leren kennen.
En het lichaam waar ik in woon.
Niks wil ik de rug toekeren.
Als ik maar kan bewegen.
In de beweging zit de lucht die mij zuurstof geeft.

We zouden met z’n drieën daar intrekken.
Gaan we nu met z’n drieën een nieuw huis zoeken?
Of is het nu tijd een andere weg in te slaan: op reis?
Door het idee naar buiten te brengen kan ik het voelen.
Mijn hoofd fluistert engengengeng
Want: nieuwnieuwnieuwnieuw.
Na twee jaar bijna elke dag samen te zijn vraagt dit hoofd zich ineens af of ik wel alleen wil/kan gaan?
Zal ik hem dan niet enorm gaan missen?
Nee, vandaag handelen we niet uit angst.
En doemscenario’s kijken we niet aan.
Wanneer het negatieve zelfbeeld in mijn zak begint te jammeren over zijn zwakheid hoef ik niet te luisteren.
Vanuit hartsverlangen zal ik handelen.
En alles is al goed.

Ik houd van hem.
Het maakt mij emotioneel.
Ik wéét dat hij ook van mij houd.
Als ik het tegen hem zeggen zou
met tranen in mijn ogen,
weet ik dat zijn ogen net zo zullen zijn.
Ik zei het niet bij mijn vertrek
en ik dacht het wel.
In de verte zag ik de blauwe leegte en ik kon haar al voelen.
‘T zal gauw naderbij komen met het komen van de woorden,
die ik bij mij hield.
Het feit dat ik van hem houdt laat mij verdrietig voelen.
Alsof de grond onder mij vandaan beweegt.
Er ligt iets onder deze grond,
dat moet wel.
Ik denk het nu te weten.
Ik houd van hem – ik bén hem.
Ik lijk op hem.
Ik ken de kritische rationele aard.
En soms geloof ik nog steeds dat controle zekerheid kan brengen.
Een strak gezicht dat alles probeert te regelen, voelt veilig.
Zijn strakke gezicht voelt veilig én emotieloos.
Ik wens de liefde én ik ben bang voor haar.
De wind kan er niet waaien en hij kan het niet voelen.
Wanneer tranen uit de leegte over zijn strakke gezicht zouden voort marcheren
is mijn sterke beschermer vertrokken.
Denk ik hem nodig te hebben?
Ach, het is dat achtergrondliedje maar.
De schaduw die wegrent hoef ik niet achterna.   
Dat liedje dat ik vaak overstem en daarmee niet hoor.
Dat ik zwak ben.
Dat ik zwak ben en de wereld niet aankan.
Dat ik niet zonder een sterke beschermer kan.
Zien doet wonderen.
En de liefde vraagt ons om niks
dan haar te verwelkomen.
Dat ik de uien-puzzel ken.
Dat ik haar gewaar ben.
Dat zij vanzelf haar schillen laat vallen.

Ik zal een ketting dragen

van vurig schijnende lijsterbessen.

Met een lijster op mijn schouder

struin ik door het groen.

Vurig schijnende lijsterbessen aan een koordje geregen

met tussen de vuren door,

een puur-donkere waterdrup, de zwart-paarse vlierbes.

Donker- dat de ziel erin zingt, naar je knipoogt.

Het koordje hangt in zijn heiligheid om mijn hals.

In het midden bungelt de sleedoorn als zacht glim-glimmende alles-betekenende parel 

die mijn ketting compleet maakt.

De sleedoorn geeft wat van haar zachte dauw bij elke aanraking.

Ze laat mijn pas door het woud vertragen en soms spring ik op.

De lijster zingt vrolijk.

Steeds dieper paars klinkt het en zee-groen is de kern.

Het heilige vuur straalt.

Het heilige uur is nu. 

Het licht,

goud in het woud.

Het water stroomt en gonst.

De lijsterbes, Wilde lijsterbes
(Sorbus aucuparia)

De vlierbes, Vlier
(Sambucus Nigra)

De sleedoornbes, Sleedoorn
(Prunus spinosa)

Zo’n drie maanden geleden kwam er een huis naar ons zwaaien

Via via hoorden we dat er naar nieuwe bewoners zal worden gezocht nadat de verbouwing rond zou zijn.
Het huis stond nog niet op de markt.
Ideale positie, 
dachten we..
-

Mogen we even komen kijken?
Nee, eerst willen ze de verbouwing rond hebben.
Ze willen ons niet afschrikken met de puinzooi.

Wij gluren door de ramen en spieken alvast over de schutting.
Even voorproeven.
Smaakt goed vonden we.

Wanneer we dan voorbíj de voordeur zijn, is ons scherpste enthousiasme even gedempt.
De douche is nét een douche. Er hangt een douchekop en er is een gootje waar het water in kan.
Oké, we hebben heus voor hetere vuren gestaan.

Over de buurman zit ik meer te twijfelen.
Hij maakt bijna elke dag frietjes..
Hij begint meestal rond het middaguur en stopt rond achten.
Wanneer we tussen die tijd ons raam open hebben,
komt de frietgeur ons tegemoet..
Niet dat ik niet van frietjes houd.. Jawel. 
Maar ik houd ook van frisse lucht. 

Poppetje gezien, kastje dicht.
Als we voor maandag aan haar doorgeven of we met het huis in zee willen, dan hoeft ze het niet online te zetten om meerdere bezichtigingen te plannen.

De precieze huurprijs zal ze ons nog laten weten.
We konden uitgaan van 400 pp max, excl.

We wachten met smart op de precieze prijs en willen in principe gewoon akkoord gaan.
Stil hopend dat het nog wat lager zal uitvallen.

We horen een paar dagen niks. We bellen op. Vragen nog wat vragen.
De eigenaresse had nog niks terug gekoppeld. Weer horen we een paar dagen niks. Dan is er een week stilte. We bellen opnieuw.

Oh.. ze had het ons nog niet doorgegeven? Miscommunicatie, zo noemt ze het.
Werkelijk is het een ontbreken ván communicatie.
Inmiddels is het huurbedrag dus bekend.
Antwoorden op onze andere vragen heeft ze niet.
Als je een vraag stelt, verwacht je toch een antwoord terug. 
Blijkbaar konden we die verwachting hier wel laten varen.

We vroegen over loden pijpen.
Huizen gebouwd voor 1940 kunnen dat nog hebben.
Ze geven lood af aan drinkwater en is, bewezen en wettelijk vastgesteld, verboden- schadelijk voor de gezondheid.

We bellen nogmaals.
We vertellen haar hoe eenvoudig ze na kan gaan of het loden pijpen zijn.

Natuurlijk zit zij daar niet op te wachten!
Duh..
Ach, wij zijn beginnelingen in de huurwereld en doen maar ons best.
We vragen onze vragen met het idee dat we fijn willen wonen.
Niet dat we in zee gaan met een boot die op volle zee lek blijkt te zijn.

We mailen akkoord te gaan met de prijs en dat we graag horen welke gegevens ze van ons nodig hebben om het contract op te stellen.
Als dat schip straks toch lek blijkt te zijn, dan moeten ze dat gewoon gaan fixen.

We sturen onze gegevens door.

Op het contract wachtend, worden we stukje bij beetje moedelozer.
De stilte blijft standhouden.
Tot Lars ineens op hun website het huis ziet verschijnen.

Huh?!
Wat krijgen we nou???
Ze gaan op zoek naar bewoners en wij zitten te wachten tot ze ons het contract toesturen?

Een onthutst verontwaardigd belletje naar hun.
En ook naar de eigenaresse, of zij er weet van had?
Weer miscommunicatie?!
Zo werken ze altijd, zeggen ze.
Meerdere gegadigden zoeken zodat de eigenaar dan kan kiezen.
Heeft ze ons alleen niet medegedeeld.. 
Afijn.

_
De eigenaresse heeft aangegeven dat ze zich niet zeker voelt of we de huur zouden kunnen betalen.
Tja, we moesten loonstrookjes/jaaropgaves sturen en aangezien we alle drie een paar maanden onderweg waren en hiervoor anti-kraak woonden en dus niet heel veel inkomen nodig hadden,
laat die jaaropgaaf niet een bult geld zien.
Anyhow.
We moeten daarom een garantstelling inleveren.
Een timmerwerk van zekerheid: dat onze ouders garant staan wanneer wij de huur niet kunnen betalen.
En ze vragen om drie garantstellingen van drie keer het totale huurbedrag.
Het kietelt aan alle kanten en er is niemand die lacht..
Onze ouders willen graag iets redelijks ondertekenen en dit is rare koek..
Één garantstelling zou moeten volstaan in onze ogen.

Onze ogen zien haar ogen op kantoor.
Telkens wanneer we belden bleven we verward achter. 
Nu zouden we niet weggaan tot er duidelijkheid was. 
De duidelijkheid klonk zo:
'Zo werken we nou eenmaal'
'Nee dat kan niet anders'

We sturen de drie garantstellingen naar hen toe.
Zij zegt dat ze het naar de eigenaresse doorstuurt.

We wachten het opnieuw af.
Dat wachten is voor mij wat wantrouwig gaan ruiken,
maar de wind blaast het weg: want kan je nu iets anders dan wachten?

Ondanks alle penarie en viezigheid die voorbij drijft, ben ik dankbaar voor het proces.
Het zijn lessen in bevrijding.
Het hoofd heeft in alle hoekjes zitten zoeken om de situatie te begrijpen.
Waarom handelen ze zo?
Waarom duurt het zo lang?
Wat is de beste manier om te handelen?
Wat doen ze überhaupt daar op het kantoor?
Vinden ze ons zeikerds? Vragen we teveel?
_ De antwoorden zullen mij niks brengen.
_ De oordelen over hun handelwijze ook niet.

Zij zijn net als mij mensen. 
Het blijkt dat ze werken op de manier die ze al jaren volgen.
Zelf lijkt het mij niet fijn om te werken op een manier waar je niet achter staat. 
Dat je reden voor de niet-smakende koekjes die je verkoopt, is dat je altijd al zo aan het bakken bent. 
Dan ben je volgens mij vergeten dat je nu leeft en nu iets anders kan gaan bakken.

We zullen zien of wij koekjes zullen gaan bakken,
daar in het huis naast de frietjes van de buurman.